Καλλιτεχνική συνάντηση

Σάββατο, 27/05/2017

 

Ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες, ζουν σε διαφορετικές χώρες, έχουν διαφορετικές προσλαμβάνουσες, κι όμως αναγνωρίζουν αναλογίες στον τρόπο που σκέφτονται, κινούνται και δημιουργούν. Η Μαρίνα Καρέλλα και ο Jack Pierson συνδέονται με μια φιλία ουσιαστική και συνυπάρχουν για πρώτη φορά σε μια έκθεση που αναδεικνύει τη συνάφειά τους.

Δεν ειχα σκεφτεί ποτέ τα έργα του ενός σε σχέση με του άλλου και, όταν έμαθα ότι θα μοιράζονταν τον χώρο της Γκαλερί Ζουμπουλάκη στην Πλατεία Κολωνακίου για μια κοινή έκθεση, δυσκολεύτηκα να φανταστώ πώς θα συνυπήρχαν. Κάθε μου απορία λύθηκε όταν είδα μια πρώτη επιλογή από τις δημιουργίες που παρουσιάζουν. Τα ζωγραφικά έργα της Μαρίνας Καρέλλα και οι λέξεις-γλυπτά, οι φωτογραφίες και τα σχέδια του Jack Pierson δημιουργούν την αίσθηση ότι συνδέονται με αόρατα νήματα, σαν να έχουν δημιουργηθεί σε παράλληλες διαστάσεις, τόπους κοινούς μέσα στη διαφορετικότητά τους. «Υπάρχει ανάμεσά μας ένας στενός δεσμός, που κάποιος δεν θα περίμενε να είναι τόσο ισχυρός αν αναλογιζόταν πόσο χρόνο περνάμε μαζί», αναγνωρίζει ο Pierson. «Φωτογραφίζω ένα τοπίο και μοιάζει με το τοπίο που ζωγραφίζει η Μαρίνα. Ενδέχεται να κάνουμε μήνες, ίσως και χρόνο να επικοινωνήσουμε, αλλά όταν ξαναμιλάμε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μπορούμε να μιλάμε με ειλικρίνεια, αμεσότητα και ουσία. Μοιραζόμαστε νομίζω μια αρκετά ρομαντική θεώρηση της ζωής. Τη θαυμάζω και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο. Είναι τόσο αξιαγάπητη όσο και τα έργα της, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά».

 

Pierson01

Jack Pierson, Bo, 2015.


Γεννήθηκαν με διαφορά δύο δεκαετιών και συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, τη δεκαετία του ’80. «Άκουγα για έναν νέο, ταλαντούχο, ανερχόμενο καλλιτέχνη τον οποίο έπρεπε να γνωρίσω», θυμάται η Καρέλλα. «Και είδα την πρώτη του την έκθεση. Υπάρχουν πάντα μόδες στο στήσιμο των πραγμάτων κι εκείνη την εποχή συνηθιζόταν να είναι όλα τα τελάρα ίδιο μέγεθος. Η δική του παρουσίαση είχε μία φρεσκάδα καταπληκτική, ένα τελάρο μικρό, ένα γλυπτό, ένα πάρα πολύ ωραίο ζωγραφικό έργο, μια φωτογραφία. Ήταν σαν μια καινούρια αναπνοή! Αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση από τον Jack, ο οποίος με τα κόκκινά του τα μαλλιά με είχε εντυπωσιάσει. Και με τη γλύκα του, είναι πολύ γλυκός. Εκτός του ότι τον αγαπώ πολύ, εκτιμώ πάρα πολύ τη δουλειά του. Μου αρέσει η εφευρετικότητά του, το ανοιχτό του πνεύμα, η περιέργειά του απέναντι στα πράγματα και πώς την αποδίδει. Μου αρέσει η ψυχή αυτού του καλλιτέχνη, δηλαδή, και η πνοή του. Πιστεύω επίσης ότι σε πολλά πράγματα έχουμε κοινή σκέψη. Χωρίς να μιλάμε, χωρίς να ξέρουμε τι κάνει ο ένας κι ο άλλος, συμβαίνουν πράγματα που έχουν την ίδια ρίζα». Η έκθεσή τους έχει τίτλο for those of us who know, we know..., μια ελεύθερη απόδοση των στίχων «Εμείς οι μυημένοι, οι φίλοι του οι στενοί· εμείς οι μυημένοι γνωρίζουμε για ποιόνα εγράφησαν οι στίχοι», από το ποίημα Τέμεθος, Αντιοχεύς· 400 μ.X. του Κωσταντίνου Καβάφη. «Γνώρισα τα ποιήματα του Καβάφη τον πρώτο μου χρόνο στο κολέγιο, όχι από κάποιον καθηγητή, αλλά από μια φίλη», λέει ο Pierson. «Τα διαβάζω ξανά και ξανά, με κάποιον τρόπο έχουμε μια άμεση σύνδεση. Εκτιμώ επίσης το έργο του Τσαρούχη, στο οποίο με μύησε η Μαρίνα πριν από μια δεκαετία». Κι εκείνη έχει μεγαλώσει, όπως λέει, με τον Καβάφη, ακριβώς λόγω του Τσαρούχη, στο ατελιέ του οποίου βρέθηκε ως μαθήτρια στα 16 της χρόνια: «Θυμάμαι άκουγα στο σπίτι του νέους να απαγγέλλουν Καβάφη και σε άλλες γλώσσες. Με συγκινεί η ατμόσφαιρά του, διότι μιλάει για πράγματα που είναι πολύ βαθιά μέσα στον άνθρωπο. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μια ατμόσφαιρα μεταφέρω και στα έργα της έκθεσης».

 

Karella01

Μαρίνα Καρέλλα, Πρέσβεις από την Αλεξάνδρεια (Λάδι σε καμβά). 

 

Η ίδια βρέθηκε στην τέχνη φυσικά. «Ζωγράφιζα πάντα και ένας από τους αδελφούς μου, ο Αλέξανδρος, που ήταν φίλος του Τσαρούχη, του έδειξε τα έργα μου κι εκείνος με ενθάρρυνε να συνεχίσω και δέχτηκε να μου κάνει μαθήματα. Νομίζω ότι θα συνέχιζα ακόμα κι αν με είχε αποθαρρύνει. Παίρνουμε πολλές ψυχρολουσίες στη ζωή μας, αυτή θα ήταν η πρώτη». Η θητεία της στο πλευρό του υπήρξε πολύτιμη και της άνοιξε μια πόρτα στον κόσμο της θεατρικής σκηνογραφίας και των κουστουμιών, όπου γνώρισε αμέσως επιτυχία. «Τώρα καταλαβαίνω πόσο τυχερή ήμουν. Είναι καταπληκτικό να σου δίνεται τέτοια ευκαιρία – πόσο ήμουν, 19 χρονών; 20; Αφού παντρεύτηκα, πρέπει να ήμουν 25-26, αποφάσισα να αφοσιωθώ αποκλειστικά στη ζωγραφική, γιατί ήταν δύσκολο να τα συνδυάζω». Ο Pierson από την πλευρά του ονειρευόταν από μικρός να ασχοληθεί με την τέχνη, ωστόσο δεν το αντιμετώπιζε ως μία αυτονόητη επιλογή. «Είμαι γιος υδραυλικού», εξομολογείται. «Μου ήταν αδιανόητο ότι μπορούσα να δηλώσω καλλιτέχνης. Έπρεπε να βιοποριστώ, κι έτσι πήγα σε σχολή γραφιστικής. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πόσο με γοήτευε η μποέμικη ζωή. Ήθελα να μη χρειάζεται να έχω ένα επάγγελμα, αλλά καλλιτέχνης δεν αισθάνθηκα παρά στα 30, όταν έκανα την πρώτη μου έκθεση. Είχα ανάγκη αυτή την επιβεβαίωση, να βλέπω ότι τα έργα μου μπορούσαν να πουληθούν».

 

Pierson02

Jack Pierson, Untitled (Αntinous), 2010 (Ακουαρέλα, μελάνι).

 

Η ενασχόλησή του με διαφορετικές τεχνοτροπίες και μορφές έκφρασης είναι ενδεικτική της φιλοσοφίας του: «Συγκεντρώνω υλικό από τους κόσμους στους οποίους κινούμαι, συναισθηματικές εμπειρίες και γνώση ζωής, και δημιουργώ σαν να κρατάω ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο. Σαν να γράφω καρτ ποστάλ χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη, με την ελπίδα κάποιος να τις διαβά σει. Θέλω η ζωή μου να είναι όμορφη και αισθησιακή. Να βασίζεται στην απόλαυση και την προσθήκη μάλλον, παρά στην αφαίρεση πραγμάτων – αν αυτό βγάζει νόημα. Στη βάση αυτής της αγάπης για την ομορφιά υπάρχει βέβαια ένα επίπεδο θλίψης, γιατί η ομορφιά φθίνει». Για τη Μαρίνα Καρέλλα, ο χρόνος που περνάει φαίνεται να είναι δημιουργικός σύμμαχος. «Πιστεύω ότι όσο μεγαλώνει ένας καλλιτέχνης, τόσο απελευθερώνεται», λέει. «Βαίνεις προς την ελευθερία πάντοτε, την πιο μεγάλη ελευθερία. Ό,τι όνειρο έχω, προσπαθώ να το πραγματοποιήσω. Αυτό που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να παραμένει δυναμικός είναι να θέτει στόχους. Πρέπει να μπορείς να αιφνιδιάζεις τον εαυτό σου. Στη δουλειά μου, ανανεώνομαι αλλάζοντας τεχνική και κλίμακα, ώστε να αισθάνομαι φρέσκια. Είναι σαν να ξαναμαθαίνω ζωγραφική από την αρχή. Κάθε φορά που αιφνιδιάζω τον εαυτό μου, είμαι ευχαριστημένη».

 

Karella02

Μαρίνα Καρέλλα, Άτιτλο (Ακουαρέλα σε χαρτί).

 

―Έως 28/07/2017, www.zoumboulakis.gr 

 

Photos: Zoumboulakis Galleries

Κείμενο: Πάρης Κορμαρής

Tags: