3 παραστάσεις για μικρά και μεγάλα παιδιά

Δευτέρα, 01/01/2018

 

Ο Γιάννης Στάνκογλου στον «Δον Κιχώτη», η Κατερίνα Μαυρογεώργη στους «Χιονάνους» και η Στέλλα Ψαρουδάκη στη «Μόμο». Τρεις ηθοποιοί που ερμηνεύουν πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα αυτά, μιλούν για την ανάγκη να διατηρούμε επαφή με την παιδικότητά μας. 

Γιάννης Στάνκογλου

«Δον Κιχώτης», στο Παλλάς

 

DonKixotis01

Ο Γιάννης Στάνκογλου (δεξιά) με τον Δημήτρη Πιατά, ο οποίος υποδύεται τον Σάντσο Πάντσα.

 

«Τρέλα μπορεί να είναι το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας... Και η μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι».


Δοσμένος στο κυνήγι της ουτοπίας και έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για την ιπποσύνη στον ελεύθερο χρόνο του, ο ξερακιανός και φτωχός αγρότης Αλόνσο Κιχάνο μεταμορφώνεται στον ιππότη Δον Κιχώτη από τη Μάντσα. «Αυτό που συνεπαίρνει τα παιδιά είναι το φαντασιακό κομμάτι της ιστορίας, οι ψευδαισθήσεις του Δον Κιχώτη και το πώς τις βιώνει σαν πραγματικό γεγονός», αναφέρει ο Γιάννης Στάνκογλου, που ενσαρκώνει τον ρομαντικό και ονειροπόλο χαρακτήρα του Θερβάντες στη διασκευή που υπογράφει ο Στρατής Πασχάλης και σκηνοθετικά καθοδηγεί η Σοφία Σπυράτου.

 

«Το αριστούργημα της ωριμότητας του Ισπανού λογοτέχνη είναι ένα μάθημα ζωής για εκείνους που θα αντιληφθούν τα νοήματά του, μας ωθεί να ζήσουμε πιο έντονα, διαφορετικά. Μας συμβουλεύει να απορρίπτουμε την κατηγοριοποίηση, την εύκολη κριτική για τους ανθρώπους και όσα πράττουν. Πιστεύω ότι τα παιδιά πρέπει να μπολιάζονται με αυτές τις ιδέες! Έχουν, ούτως ή άλλως, οξυμένη φαντασία, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε εμείς είναι να τα παροτρύνουμε να την αξιοποιήσουν δημιουργικά, να διευρύνουμε τους ορίζοντες τους». Το στοιχείο που τον συνδέει με τον μελαγχολικό ήρωα είναι η διέξοδος από τα προβλήματα μέσω της φαντασίας. «Μπορώ να ζήσω εγώ χωρίς τη φαντασία, χωρίς τις περιπέτειες ενός περιπλανώμενου ιππότη; Και τι θα ήταν η ζωή μου τότε; Μια γκρίζα και μονότονη γραμμή», λέει ο ήρωας μου. Κι εγώ πάντα χρησιμοποιώ τη φαντασία μου για να ξεφύγω από ό,τι με ζορίζει, να βγω από τον προσωπικό μου βούρκο. Στρέφομαι πάντα σε πράγματα που με κάνουν να δω τη ζωή αλλιώς».

 

DonKixotis02

 

Ανατρέχοντας στα παιδικά του χρόνια, αραδιάζει με ταχύτητα εικόνες: ματωμένα γόνατα, λάσπες, μυρωδιές, καβγάδες για ασήμαντες αφορμές, γεύσεις, εφηβικοί έρωτες. «Τα πρώτα χρόνια της ζωής μας είναι καθοριστικά, και για εμάς τους ηθοποιούς είναι σημαντικό να “ξεσκονίζουμε” αυτές τις αναμνήσεις, να ερχόμαστε σε επαφή με την παιδικότητά μας, την ανεμελιά μας. Όμως, δεν είναι μόνο αυτά, είναι και τα θηρία που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε καθώς μεγαλώνουμε που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας».

 

― Έως 01/04/2018

 

 

Κατερίνα Μαυρογεώργη

«Χιονάνοι», στο Θέατρο Πόρτα

 

XIONANOI_01

Η Κατερίνα Μαυρογεώργη με τους «νάνους» και τον «καθρέφτη» της.

 

«Καθρέφτη, καθρέφτη, για πες μου, είμαι η πιο όμορφη του κόσμου;»


Αυτή η διάσημη φράση που εκστομίζει συχνά η μητριά από τη Χιονάτη και τους Επτά Νάνους δεν ακούγεται ποτέ στη διασκευή που επιχείρησε η ομάδα Patari Project σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου. Τον ρόλο της μητριάς επωμίζεται η Κατερίνα Μαυρογεώργη και τον ρόλο του καθρέφτη ένας δύστυχος τροβαδούρος που την ακολουθεί παντού, αναγκασμένος να γαληνεύει την ψυχή της, να καθησυχάζει τους φόβους της και να ενισχύει τη ματαιοδοξία της επινοώντας αυτοστιγμεί στίχους και μελωδίες για κάθε περίσταση.

 

«Η δομή του παραμυθιού είναι ίδια, όμως έχουμε εστιάσει περισσότερο στην πολυπλοκότητα της σχέσης των δύο κεντρικών ηρωίδων. Έχουμε αφαιρέσει τις ετικέτες. Δεν υπάρχει άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, τα πράγματα μπερδεύονται ακριβώς όπως και στη ζωή. Και οι δύο γυναίκες βιώνουν αρνητικά και θετικά συναισθήματα, αξιοποιώντας ό,τι υπάρχει στην παλέτα του ανθρώπινου ψυχισμού. Από τη ζήλια και τον πόνο έως την ανησυχία και το ενδιαφέρον». Η Άννυ, όπως λέγεται η πριγκίπισσα στο παραμύθι που παρουσιάζεται στο Θέατρο Πόρτα, δεν είναι μια εύθραυστη, αθώα ύπαρξη. Είναι ένα κακομαθημένο, έφηβο κορίτσι που πρέπει να περάσει από πολλές δοκιμασίες για να συνειδητοποιήσει ότι συμπεριφέρεται ακριβώς όπως εκείνη που την καταδιώκει. Όμως, και για την κακιά βασίλισσα υπάρχουν δικαιολογίες. Ο βασιλιάς δεν την ενσωματώνει στην οικογένεια ισότιμα, δεν της δίνει χώρο στην καρδιά του.

 

Xionanoi2

 

«Είναι πιο ανθρώπινη, έχει ρωγμές, έχει αδυναμίες, όμως στο τέλος δεν αλλάζει, παραμένει αγκιστρωμένη στον κόσμο της, απομονώνεται», τονίζει η Κατερίνα. Όταν ήταν μικρή έβρισκε συναρπαστικά μόνο τα σκοτεινά σημεία της Χιονάτης. Οι γλυκερές σκηνές της συγκατοίκησης με τους επτά νάνους την έκαναν να χάνει το ενδιαφέρον της. Η δική της αγαπημένη ιστορία ήταν Η Μικρή Γοργόνα, του Άντερσεν. «Μου άρεσε το στοιχείο της υπέρβασης σε αυτό το παραμύθι». Πιστεύει ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό. «Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι αν κάτι πάει στραβά δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτή η περίοδος μας φτιάχνει μια πύλη εισόδου για τη μετέπειτα πορεία, ωστόσο, αυτό που έχει επίσης σημασία είναι το πώς θα ερμηνεύσεις και θα αφηγηθείς εσύ την ιστορία των παιδικών σου χρόνων. Αυτό σου δίνει έναν πιο ενεργό ρόλο στα πράγματα».

 

― Έως 01/04/2018

 

 

Στέλλα Ψαρουδάκη

«Μόμο», στο Εθνικό Θέατρο – Κτίριο Τσίλλερ

 

Momo01


«Μήπως μπορούσε η Μόμο να κάνει κάτι που έφτιαχνε τα κέφια των ανθρώπων; Μήπως μπορούσε να κάνει μαγικά; Ήξερε κανένα μυστικό ξόρκι που έδιωχνε όλες τις στεναχώριες και τις φροντίδες; Εκείνο που η μικρή Μόμο ήξερε να κάνει όπως κανένας άλλος ήταν ν’ ακούει».

 

Η Στέλλα Ψαρουδάκη, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 2016, υποδύεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού, στην πρώτη της επαγγελματική δουλειά, τη Μόμο, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου. «Τα παιδιά πάντα ακούν με την καρδιά τους και αντιλαμβάνονται τον κόσμο με το συναίσθημα», σημειώνει. Δεν είχε τύχει να διαβάσει πιο πριν το ομώνυμο, βραβευμένο μυθιστόρημα του Μίχαελ Έντε για παιδιά και νέους, με πρωταγωνίστρια ένα ξυπόλητο κοριτσάκι με αναμαλλιασμένες μαύρες μπούκλες. «Με τάραξε και με συγκίνησε η γνωριμία με αυτήν την ηρωίδα, ίσως γιατί διένυα κι εγώ μια περίοδο που με απασχολούσαν όλα όσα θίγει η ιστορία της, τη διαχείριση του χρόνου, την γκρίζα μου πλευρά, την αντιμετώπιση των φόβων μου. Ήταν μια ωραία συνάντηση».

 

Momo02

 

Υποστηρίζει πως τα νοήματα του έργου είναι πιο δύσκολο να τα συνειδητοποιήσουν και να τα αποδεχθούν οι ενήλικες. «Για τα παιδιά, κάποια πράγματα είναι αυτονόητα, όπως το ότι πρέπει να κάνουμε αυτό που θέλουμε, πρέπει να ασχολούμαστε με αυτό που αγαπάμε χωρίς να βάζουμε εμπόδια στον εαυτό μας, χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε αυστηρά προγράμματα. Είναι πιο οδυνηρό για τους μεγάλους να παραδεχθούν ότι αγχώνονται, ότι δεν απολαμβάνουν τις στιγμές τους, ότι γίνονται και εκείνοι γκρι». Θεωρεί σημαντικά τα πρώτα χρόνια της ζωής μας για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας, ωστόσο, σημαντικό ρόλο λέει ότι παίζει και το κατά πόσο εκφράζουμε ή καταπιέζουμε τα προσωπικά μας θέλω. «Όσο μεγαλώνεις, πάντα κάτι ανακαλύπτεις για σένα. Δεν είναι ποτέ αργά για ν’ ακούσεις τι είναι αυτό που ζητάει η καρδιά σου, να δοκιμάσεις καινούριες εμπειρίες, να γνωρίσεις νέους ανθρώπους».


―Έως 01/04/2018

Κείμενο: Ξένια Γεωργιάδου

Tags: