Cécile de France: Μια γυναίκα με πάθος

Τετάρτη, 03/01/2018

 

Η υπέροχη Cécile de France ίσως χρειαζόταν μια ταινία όπως το Django για να αποδείξει πως μπορεί να υποδυθεί υποδειγματικά οποιονδήποτε χαρακτήρα, ακόμα κι έναν πλασμένο από μυθικά υλικά.

Φεβρουάριος 2017. Η 67η Berlinale έχει μόλις ξεκινήσει με την ταινία Django (Τζάνγκο, ο Βασιλιάς του Σουίνγκ), ένα biopic με φόντο τον Βʹ Παγκόσμιο Πόλεμο, «ποτισμένο» με την ξεσηκωτική μουσική του σπουδαίου κιθαρίστα και συνθέτη Django Reinhardt. Η Cécile de France, η femme fatale της ταινίας, εμφανίζεται συνεπής στο ραντεβού μας και σκέφτομαι πως από κοντά είναι ακόμα πιο όμορφη. Φαίνεται σαν να έχουν περάσει δεκαετίες –για την ακρίβεια, είναι 15 χρόνια– από τότε που, μελαχρινή ακόμα, η Βελγίδα ηθοποιός έγινε ευρύτερα γνωστή με τον ρόλο της σκληροπυρηνικής Isabelle στο Euroflirt, την ταινία-φαινόμενο του Cédric Klapisch, ενώ ακολούθησαν τα δύο –λιγότερο πετυχημένα– σίκουελ, Ρώσικες κούκλες (2005) και Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν (2013). Για την τριλογία η Cécile βραβεύτηκε συνολικά με δύο Σεζάρ, τα γαλλικά αντίστοιχα των Βραβείων Όσκαρ.

 

Μέχρι να βρεθούμε τετ-α-τετ γι’ αυτήν την αποκλειστική συνέντευξη, άλλαξε αμέτρητες φορές κουπ, έγινε μητέρα και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Clint Eastwood (Η ζωή μετά), οι αδερφοί Dardenne (Το παιδί με το ποδήλατο), αλλά και ο Paolo Sorrentino (για την τηλεοπτική σειρά The Young Pope, δίπλα στον Jude Law). Η τελευταία αυτή συνεργασία της ήταν η πρώτη που αναφέρθηκε στη συζήτησή μας. «Πώς διαλέγω συγκεκριμένο πρότζεκτ κάθε φορά; Σίγουρα, έχει να κάνει με τον σκηνοθέτη. Πρόσφατα, δούλεψα με τον Paolo Sorrentino στο The Young Pope και η όλη εμπειρία ήταν ένα όνειρο. Το ίδιο κι εδώ. Γνώριζα κι εκτιμούσα τη δουλειά του Étienne Comar ως παραγωγού και σεναριογράφου, οπότε δέχτηκα με χαρά να παίξω στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ήξερα πως κάτι καλό μπορούσε να βγει από αυτήν τη συνεργασία. Και δεν έπεσα έξω. Με τράβηξε επίσης το σενάριο, τόσο συναρπαστικό, τόσο γεμάτο ζωή, έρωτα και σασπένς. Και, βέβαια, ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή τον χαρακτήρα της Louise de Klerk, μιας προσωπικότητας την οποία έπρεπε να πλάσω σχεδόν από μηδενική βάση. Τρελαίνομαι να “χτίζω” ρόλους».

 

Cecile_01

 

Το Django, το σενάριο του οποίου βασίζεται ως έναν βαθμό στο μυθιστόρημα Folles de Django, του Alexis Salatko, αναφέρεται σε μια λιγότερο γνωστή πτυχή των όσων φοβερών διαδραματίστηκαν κατά τον Βʹ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή τους ανελέητους διωγμούς των τσιγγάνων από τους Ναζί. Σπάνια εξαίρεση ήταν ο Django Reinhardt, ο τσιγγάνος μουσικός που δημιούργησε ένα μοναδικό μουσικό ιδίωμα, την «gypsy jazz» ή «gypsy swing», καταφέρνοντας έτσι να κερδίσει το δύσκολο κοινό των παρισινών θεατρικών αιθουσών αλλά και μια ιδιότυπη ασυλία από τους Γερμανούς κατακτητές – με την προϋπόθεση ότι θα έκανε πιο ευκολοχώνευτη τη μουσική του και θα πραγματοποιούσε μια περιοδεία στη Γερμανία. Εδώ κάπου το φιλμ αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τη Louise de Klerk, μια μυστηριώδη, μοιραία, ανεξάρτητη γυναίκα με αμέτρητους εραστές –μεταξύ των οποίων και ο Django– που θα κάνει ό,τι μπορεί, συχνά με δόλια μέσα, για να βοηθήσει τον ίδιο αλλά και την οικογένειά του να διαφύγουν στην Ελβετία.

 

Cecile_02

 

Αν το αδιαφιλονίκητο ατού της ταινίας είναι η πραγματικά εκπληκτική ερμηνεία του πρωταγωνιστή Reda Kateb ως Django, και βέβαια η ίδια η μουσική, που σε συνεπαίρνει από την αρχή ως το τέλος, δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις στη Cécile de France ότι πέτυχε αυτό ακριβώς που ήθελε για εκείνη ο σκηνοθέτης της: να αποπνέει στην οθόνη την ακαταμάχητη αύρα της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, σε συνδυασμό με τη γαλλική φινέτσα και τον δυναμισμό μιας γυναίκας μπροστά από την εποχή της. Πώς το κατάφερε; «Στο βιβλίο, η Louise είναι διαφορετική. Για να πλάσουμε την κινηματογραφική Louise, εμπνευστήκαμε από larger than life περσόνες της εποχής, όπως η Lauren Bacall και η Lee Miller. Ειδικά η τελευταία, μούσα των Cocteau, Picasso και Man Ray, φωτογράφος στον πόλεμο, εξέχον μέλος της καλλιτεχνικής παριζιάνικης ιντελιγκέντσια, μια γυναίκα διάσημη για το ανεξάρτητο πνεύμα της, που δεν δίσταζε να φοράει παντελόνια και ν’ αλλάζει άντρες σαν τα πουκάμισα, που άκουγε τζαζ και παθιαζόταν με οτιδήποτε avant-garde κυκλοφορούσε, ήταν ο τέλειος καμβάς για τον δικό μου χαρακτήρα». Και πώς αυτός σχεδιάστηκε; «Είδα πολλά ντοκιμαντέρ και κινηματογραφημένα επίκαιρα για τη Lee, όπως και πολλές ταινίες της Bacall. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η Pascaline (σ.σ. Pascaline Chavanne, γνωστή ενδυματολόγος). Ήταν πολύ συναρπαστική διαδικασία. Δεν είχαμε κανένα επίσημο έγγραφο στη διάθεσή μας για το ότι η Louise υπήρξε, αλλά είναι σίγουρο πως ο Django συνάντησε γυναίκες σαν εκείνη στο Παρίσι».

 

Cecile_03

 

Ο Django και η Louise ήταν ερωτευμένοι, αλλά δεν μπορούσαν να είναι μαζί: «Γιατί εκείνος ήταν παντρεμένος και όσο θαύμαζε, άλλο τόσο φοβόταν το ανεξάρτητο πνεύμα της. Αλλά αυτό που μένει είναι το πόσο βαθιά καταλάβαινε ο ένας τον άλλον και βέβαια το πώς αυτός ο έρωτας “έγραψε” στο πανί. Ο Django ήταν τρελός με το Old Hollywood, γι’ αυτό και οι σκηνές με τις ιδιωτικές τους συναντήσεις θυμίζουν κλασικές ταινίες της περιόδου». Μια ερωτική ιστορία à l’américaine, λοιπόν, μέσα στη δίνη του πολέμου. Με ξεσηκωτικό σάουντρακ, πειστική αναπαράσταση της εποχής και δύο λαμπερούς πρωταγωνιστές που μπήκαν για τα καλά στο πετσί των ρόλων τους. Ίσως όχι τυχαία. «Θέλω να πιστεύω πως ήμουν κάποια σαν τη Lee Miller σε προηγούμενη ζωή», λέει η Cécile χαμογελώντας αφοπλιστικά λίγο πριν φύγει.

 


― Η ταινία Τζάνγκο, ο Βασιλιάς του Σουίνγκ θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 04/01/2018.

Κείμενο: Χριστίνα Μπίθα

Tags: