Τα δύο πρόσωπα του Μιχάλη Συριόπουλου

Παρασκευή, 05/01/2018

 

Ο ταλαντούχος ηθοποιός μιλά για αθωότητα και ενοχικά σύνδρομα, ενώ σκιαγραφεί τις διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες των ηρώων που ερμηνεύει στη σκηνή του Θεάτρου Πόρτα.

Πώς γίνεται τη μια μέρα να έχεις μόνο θετικά αισθήματα για τη ζωή, να είσαι «ανοικτός» και δεκτικός σε όσα έχει να σου προσφέρει, και το επόμενο βράδυ να κοιτάζεις καχύποπτα τον καθένα, να σκέφτεσαι διαρκώς τις πλεκτάνες που υφαίνονται εις βάρος σου και να γεννάς με το μυαλό σου ανυπόστατες θεωρίες; «Ίσως γι’ αυτό θέλησα να γίνω ηθοποιός, για να ζήσω περισσότερες ζωές σε μία», λέει ο Μιχάλης Συριόπουλος, που υποδύεται στο εναλλασσόμενο ρεπερτόριο του Θεάτρου Πόρτα τον Καντίντ, τον ομώνυμο ήρωα από το φιλοσοφικό δοκίμιο που έγραψε ανώνυμα ο Βολταίρος το 1759, και τον Γιόζεφ Κ., τον ενοχικό και μυστηριώδη κεντρικό χαρακτήρα από τη Δίκη του Φραντς Κάφκα, και τα δύο σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

 

syriopoulos_01

O Μιχάλης Συριόπουλος, πριν ξυριστεί για τις ανάγκες των ρόλων που υποδύεται στο Θέατρο Πόρτα.

 

Στον αφελή και εύπιστο Καντίντ έχει στηρίξει και ο Ντοστογιέφσκι τον Ηλίθιο. Είναι ένας ήρωας που λέει σε όλα ναι, δεν προβάλλει καμία αντίρρηση και μέσα από την αθωότητά του ξεγυμνώνει έναν κόσμο γεμάτο πρέπει και απόλυτες γνώμες. «Μέσα από αυτό το παραμύθι ο Βολταίρος σαρκάζει τα σκοτάδια του Μεσαίωνα, τα οποία δυστυχώς δεν είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που “σκεπάζουν” τις δικές μας μέρες. Είναι σαν να γράφτηκε χθες το έργο», σημειώνει ο Μιχάλης. Αναφέρει πως για τον ρόλο του στράφηκε για έμπνευση στον σκύλο του, το μοναδικό αθώο πλάσμα που γνωρίζει. «Είναι λυπηρό, δεν σε αφήνει κανείς να είσαι αθώος, σε πονηρεύουν όλοι γύρω σου. Όσο η τεχνολογία προοδεύει με ταχείς ρυθμούς και τα παιδιά εξοικειώνονται με αυτήν πολύ νωρίς, η αθωότητα χάνεται. Μόνο όταν ερωτευόμαστε ανακτούμε αυτήν την πρώτη ματιά στα πράγματα χωρίς δεύτερες σκέψεις και αναστολές, και αυτό για λίγο».

 

Όντας κι ο ίδιος δάσκαλος και από πέρυσι Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Βασίλη Διαμαντόπουλου στη Θεσσαλονίκη, από την οποία και αποφοίτησε, είναι το πρώτο πράγμα που συμβουλεύει τους μαθητές του: να αναζητήσουν τον δρόμο που θα τους οδηγήσει πίσω στα χρόνια της αθωότητας. «Οι ηθοποιοί πρέπει να μπορούν να ανακαλύψουν τον κόσμο ξανά», δηλώνει.

 

Candide4

Καντίντ ή η αισιοδοξία. 

 

Ο Κ., ο ήρωας που θα ερμηνεύσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, βρίσκεται στον αντίποδα του τρόπου σκέψης του Καντίντ. «Είναι ένας άνθρωπος που δεν βρίσκει ησυχία πουθενά, “καίγεται” μέσα του. Λέει σε όλα όχι, δεν έχει αγάπη για κανέναν και τίποτα, είναι γεμάτος ενοχές, ζει προσπαθώντας να αποκαλύψει μυστικά και συνωμοσίες και πιστεύει πως ό,τι γίνεται έχει στόχο εκείνον». Τον ρωτώ αν γνώριζε πως ο Κάφκα είχε δώσει εντολή στον εκδότη του να καταστρέψει το χειρόγραφο. «Αν όλο αυτό είναι ένα ημερολόγιο του συγγραφέα, καταλαβαίνω γιατί δεν ήθελε ποτέ να εκδοθεί, είναι σαν να προδίδεται. Λένε πως τα κεφάλαια της Δίκης δεν είναι καν στη σειρά. Για μένα η Δίκη είναι ένα τεράστιο τρολάρισμα του Κάφκα προς τον αναγνώστη ή και προς τον εαυτό του». Αναφέρει πως ο Κ. πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή. «Πρέπει να αποδεχθείς τον εαυτό σου, τους άλλους, τα προβλήματά σου, να σταματήσεις να μετανιώνεις για καθετί. Οι ενοχές δεν σε αφήνουν να ζήσεις. Πρέπει να εξηγήσουμε όλα μας τα ερωτήματα για να ζήσουμε;»

 

Γνώριζε πως θα γίνει ηθοποιός ήδη από το νηπιαγωγείο. «Μάθαινα τα ποιήματα και των άλλων παιδιών. Όταν ξεχνούσαν ή μπέρδευαν τα λόγια τους, τα συμπλήρωνα εγώ. Ήμουν ο υποβολέας της γιορτής». Μεγαλώνοντας –είναι τώρα 31– θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στη σκηνοθεσία. «Με μαγεύει το να μπορείς να κατευθύνεις ανθρώπους και μετά να εξαφανιστείς. Έχει μεγαλύτερη ταπεινότητα αυτό και ευθύνη, όπως και η διδασκαλία». Σε κάθε γύρισμα της κουβέντας μας, τονίζει πως για εκείνον το θέατρο δεν είναι απλώς μια δουλειά. «Η πραγματικότητα είναι φρικτή, όπως λέει ο Καντίντ. Το θέατρο σε υποχρεώνει να εστιάσεις στις συναισθηματικές διαδρομές ενός ήρωα, σε απομακρύνει από την πεζή καθημερινότητα. Το πώς θα πληρώσεις τη ΔΕΗ έρχεται δεύτερο κι αυτό είναι τις περισσότερες φορές αναζωογονητικό, ελπιδοφόρο».

 

diki7

Η Δίκη του Κ. 

 

Εξομολογείται πως για να δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή, έχασε 36 κιλά. Είχε συνειδητοποιήσει ήδη πριν ασχοληθεί ενεργά με την υποκριτική ότι η εμφάνιση έχει σημασία. Ωστόσο ο ρόλος του «ωραίου» δεν του ταιριάζει. «Είναι μια ατσαλάκωτη, αψεγάδιαστη εικόνα του εαυτού σου, που τελικά σε περιορίζει. Ο όμορφος και ο άσχημος έχει να κάνει με το μέσα σου, καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Αν τα μάτια είναι κενά, δεν μιλάμε για ομορφιά».

 

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει μετακομίσει στην Αθήνα, ενώ ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη μόνο για μία μέρα την εβδομάδα. Αυτό που τον ενοχλεί στη νέα του «βάση» είναι το καυσαέριο –«έχω βαρεθεί να βάζω μπουγάδες και να καθαρίζω»– κι αυτό που τον συναρπάζει είναι πως μπορεί να χαθεί μέσα στον κόσμο. Επιδιώκει νέες συνεργασίες, γνωρίζει νέους ανθρώπους, κάνει καινούριες παρέες, ωστόσο οι φίλοι του είναι μετρημένοι στα δάχτυλα της μιας παλάμης, και περισσεύουν και δάχτυλα, όπως λέει. «Πόσοι μπορεί να είναι αυτοί με τους οποίους καταφέρνεις να μοιραστείς τη σιωπή; Με τους φίλους και τη σχέση σου η σιωπή πρέπει να είναι μια άνετη συνθήκη».

 

―Οι παραστάσεις Καντίντ ή η αισιοδοξία και Η Δίκη του Κ. παίζονται στο Θέατρο Πόρτα

Κείμενο: Ξένια Γεωργιάδου

Tags: