Η Θεοδώρα Τζήμου μιλάει για την παράσταση «Τραμ με το όνομα Πόθος»

Πέμπτη, 08/03/2018

 

Τολμηρή και αποφασισμένη να στηρίξει τις επιλογές της ζωής της και όσους αγαπά, χωρίς να υποχωρεί σε καμία πίεση, η Θεοδώρα Τζήμου μιλά για ευαίσθητες ισορροπίες, συνειδητές πράξεις και την αξία του λάθους στη ζωή μας.

Έχουμε ραντεβού σε ένα καφέ στην Καλλιδρομίου. Φτάνοντας, διαπιστώνω ότι έχει έρθει παρέα με τις δύο «συγκατοίκους» της, τη Φωφώ και τη Φανή, δύο σκυλίτσες με δυνατές προσωπικότητες, που διεκδικούν την προσοχή της. Εκείνη ανταποκρίνεται τρυφερά σε κάθε τους απαίτηση. Αφορμή για την κουβέντα μου με τη Θεοδώρα Τζήμου είναι η ερμηνεία της ως Στέλλα Κοβάλσκι στο «Τραμ με το όνομα "Πόθος"» (όπως είναι η ακριβής μετάφραση του πρωτότυπου τίτλου «A Streetcar Named Desire», που στην Ελλάδα είναι γνωστό ως « Λεωφορείον ο Πόθος»), μια παράσταση που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Όση ώρα την παρατηρώ να «νουθετεί» τις σκυλίτσες, σκέφτομαι πως και στη ζωή της μοιάζει να εξασκείται στην εξισορρόπηση αντίθετων δυνάμεων, ακριβώς όπως κάνει και ο χαρακτήρας που υποδύεται. Η ίδια αποφεύγει τις χιλιοειπωμένες θεωρίες γύρω από το κλασικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς και εστιάζει στη μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Αμερικανός συγγραφέας. «Όσο πιο ανοιχτός είσαι στην ανάγνωση ενός κειμένου, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το φάσμα των επιλογών σου».


Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Ορλεάνη, το 1947. Η Μπλανς Ντυμπουά, μια μεσήλικη, όμορφη γυναίκα, φτάνει στο σπίτι της αδελφής της, Στέλλας, όπου γνωρίζει τον σύζυγό της, Στάνλεϋ Κοβάλσκι, με τον οποίο έρχεται σε αντιπαράθεση σχεδόν από το πρώτο λεπτό. Ο ακατέργαστος και εκρηκτικός χαρακτήρας του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εύθραυστη, ανασφαλή και ευγενική φιλοξενούμενη. Η Στέλλα στέκεται στη μέση, προσπαθώντας να γεφυρώσει τις διαφορές τους. Όμως αναπόφευκτα, σε ένα μικρό διαμέρισμα, οι διαφορές γιγαντώνονται.

 

tzimou_1

Η Θεοδώρα Τζήμου με τον Χάρη Φραγκούλη, ως Στέλλα και Στάνλεϋ Κοβάλσκι.

 

Η μυθολογία του έργου δημιουργεί στερεότυπα γύρω από τους ρόλους και τις συμπεριφορές τους και έτσι συχνά παραβλέπουμε πως η Μπλανς είναι ένα βαθιά ποιητικό πλάσμα, όπως κι ότι η Στέλλα είναι απόλυτα συνειδητοποιημένη, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες των επιλογών της. «Την αγάπησα τη Στέλλα, είναι άλλωστε πολύ εύκολο να συμπαθήσεις τις γυναίκες του Τένεσι Ουίλιαμς», λέει η Θεοδώρα Τζήμου. «Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι πασχίζει να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε δύο αντίπαλες δυνάμεις: την αδελφή της, που λατρεύει, και τον Στάνλεϋ. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να αγαπάς δύο ανθρώπους που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Η Στέλλα μοιάζει με σάκο του μποξ, που δέχεται χτυπήματα και από τις δύο πλευρές, προσπαθώντας να εκτονώσει την ένταση ανάμεσά τους. Ποτέ δεν σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσα εγώ στην προσωπική μου ζωή, αλλά προσπαθώ να καταλάβω πώς αισθάνεται ο χαρακτήρας που ερμηνεύω, οπότε μ’ έναν τρόπο η αγωνία της γίνεται κομμάτι δικό μου».


Για εκείνη, οι ερωτευμένοι ταυτίζονται απολύτως με την εικόνα που παρουσιάζει το ζεύγος Κοβάλσκι. «Ο έρωτας είναι καταστροφικό προϊόν. Όσο διαρκεί, είναι μόνο έτσι: παθιασμένος, αχόρταγος, σαρκοβόρος». Ομολογεί πως δεν έχει την ωριμότητα ή την τόλμη να αντιμετωπίσει τη στιγμή που το πάθος κοπάζει και εξελίσσεται σε συντροφικότητα ή αγάπη. «Το σημείο της μετάβασης είναι για μένα άγριο, δεν μπορώ να αποδεχτώ τη διάδοχη κατάσταση. Έχω κάτι εφηβικό ακόμα στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι και βιώνω τη συνέχεια στις σχέσεις μου».


Επισημαίνει πως αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν συνεργάζεται με ανθρώπους που γνωρίζει καλά. «Για παράδειγμα, ο Μαρμαρινός ξέρει το υλικό μου και αυτό με κάνει να λειτουργώ καλύτερα. Νιώθω πιο ελεύθερη να δοκιμάσω πράγματα. Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως ο άλλος πατάει στις ευκολίες σου, πιστεύοντας πως θα προσεγγίσεις έναν ρόλο με έναν συγκεκριμένο τρόπο, είναι δουλειά σου να ανατρέψεις αυτήν την εντύπωση, ν’ αποδείξεις πως αυτό που νομίζει ότι ξέρει για σένα δεν ισχύει».


Παραδέχεται πως κάποιες φορές γίνεται «αντιδραστική χωρίς λόγο», γιατί δεν θέλει να θεωρεί δεδομένο κανέναν δρόμο. Μικρότερη υπήρξε πιο αυστηρή με τον εαυτό της, μεγαλώνοντας έχει συμφιλιωθεί με τα λάθη της. «Καθώς ωριμάζεις, συνειδητοποιείς ότι το λάθος σου είσαι εσύ, αυτό είναι που φέρει τον ιδιαίτερο κόσμο σου. Σε γενικές γραμμές, το σωστό είναι κοινό για όλους. Οι άνθρωποι πρέπει να επιτρέπουμε λάθη στους εαυτούς μας, γιατί αυτό μας δίνει ελευθερία να υπάρχουμε».
Οι γονείς της ονειρεύονταν να τη δουν γιατρό, εκείνη όμως επέλεξε το θέατρο. Φλέρταρε από μικρή με την ιδέα και τελικά βρέθηκε σε συνθήκες που την οδήγησαν στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα. «Δεν έχω συγκρότηση ως άνθρωπος, η υποκριτική με συγκεντρώνει, με βοηθά να διαχειριστώ την καθημερινότητά μου. Δεν συμφωνώ με εκείνους που υποστηρίζουν ότι το θέατρο σε μεταφέρει, σε κλείνει σε άλλους κόσμους. Θα έλεγα πως είναι σημαντικό γιατί σου ανοίγει παράθυρα στον κόσμο που ζεις. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να με κάνω έξω από τη δουλειά».

 

tzimou_2


Παράλληλα με την παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ξεκίνησε πρόβες για «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο» του Όσκαρ Ουάιλντ, που θα παρουσιαστεί την άνοιξη στον Φούρνο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κίτσου. «Δεν είμαι καλή στο να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα, μου αρέσει να αφοσιώνομαι σε μια δουλειά κάθε φορά. Ωστόσο, ήθελα να δουλέψω με τον Δημήτρη, είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί. Μου αρέσει η ενέργεια της νέας γενιάς, προσεγγίζουν με θάρρος και ενθουσιασμό τα πράγματα. Έχουν αυτό το “μπορώ να τα καταφέρω και μόνος μου”, δεν χρειάζονται διασυνδέσεις και ηχηρά ονόματα. Υπηρετούν το όραμά τους έχοντας απομυθοποιήσει καταστάσεις και πρόσωπα. Η δική μου γενιά ήταν πιο άτολμη».
Μου εξηγεί πως σκηνοθετικά δεν στέκονται τόσο στα πραγματικά περιστατικά της ιστορίας όσο στον κάθε χαρακτήρα χωριστά και στην έλλειψη επικοινωνίας που υπάρχει με τους άλλους ήρωες. «Δεν μας ενδιαφέρει να μιλήσουμε για το καημένο το αηδόνι που θυσιάζεται και τον σπουδαστή που αδικείται. Είναι πολύ παιδική μια τέτοια προσέγγιση. Γενικά, τελευταία, με ενοχλεί που ακούω συνέχεια ανθρώπους να αισθάνονται αδικημένοι. Δεν είναι πως δεν έχουν δίκιο, είναι που νιώθεις ότι αυτό το συναίσθημα τους καθορίζει. Δεν υπάρχει μόνο δικαιοσύνη και αδικία, οδηγούμε και εμείς τα πράγματα, φέρουμε ευθύνη».

 

—«Το τραμ με το όνομα “Πόθος”», Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, έως 01/04/2018, www.dithepi.gr

 

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας, Karol Jarek

Κείμενο: Ξένια Γεωργιάδου

Tags: