Women’s March: Το ξεκίνημα μιας νέας εποχής

Πέμπτη, 08/03/2018

 

Η Maritza Exarchos, που έζησε πέρυσι το Women’s March στο Λος Άντζελες, εξηγεί γιατί διαδήλωσε τότε και γιατί έκανε φέτος το ίδιο στην Αθήνα.

Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά είναι κάτι σημαντικό. Είμαι γυναίκα. Ελληνο-δανο-αμερικανίδα, για την ακρίβεια. Και είμαι σίγουρη ότι έχει έρθει η στιγμή των γυναικών. Δεν τα μάθατε; Το μέλλον είναι γένους θηλυκού – κι αυτό είναι συναρπαστικό. Μιλάω για το κίνημα που ξεκίνησε πέρυσι στις ΗΠΑ με το Women’s March. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το ξεκίνημα μιας νέας εποχής. Μιας εποχής στην οποία είμαστε όλοι ίσοι μεταξύ ίσων. Μιας εποχής στην οποία η εξουσία είναι συνώνυμη του σεβασμού και της υπηρεσίας προς τους πολίτες, όχι της διεφθαρμένης δύναμης και του ελέγχου.


Ήταν μια μέρα μετά την εκλογή του νέου Αμερικανού Προέδρου, το 2016. Σε όλο τον κόσμο διαδιδόταν η είδηση ότι 46ος Πρόεδρος των ΗΠΑ βγήκε ένας άνθρωπος που έχει μιλήσει απαξιωτικά για τις γυναίκες (είναι χαρακτηριστικό ένα βίντεο του 2005, στο οποίο ακούγεται να λέει πως ένας διάσημος μπορεί να κάνει σε μια γυναίκα ό,τι θέλει, χρησιμοποιώντας επί λέξει τη φράση «Grab her by the pussy»), ένας άνθρωπος που χτίζει τείχη, που αυτοαποκαλείται ιδιοφυΐα και που έκανε καριέρα ως παρουσιαστής ριάλιτι. Εκατομμύρια γυναίκες ανά τον πλανήτη εύχονταν ξαφνικά να υπήρχε μια εναλλακτική. Έτσι γεννήθηκε το Women’s March.

 

WomensMarch_+IMG_20180121_165440

Η Maritza Exarchos (τρίτη από αριστερά) με συνδιαδηλώτριες στο φετινό Women’s March στην Αθήνα. 

 

Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα της Teresa Shook από τη Χαβάη, η οποία κάλεσε μέσω Facebook 40 φίλες της να διαδηλώσουν μαζί της στην Ουάσινγκτον. Η σπίθα έγινε πυρκαγιά και μέσα σε μια μέρα δήλωσαν ότι θα είναι στο πλευρό τους 20.000 άτομα. Ποιος το φανταζόταν;


Το κίνημα που γεννήθηκε εκείνη την ημέρα και άρχισε να εξαπλώνεται παντού είναι ΓΕΓΟΝΟΣ. Είναι ένα κίνημα που ενώνει άτομα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας και εθνικότητας, και αφορά τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα ατόμων LGBT, την αναβάθμιση του συστήματος υγείας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αναμόρφωση της μεταναστευτικής πολιτικής, τα εργατικά δικαιώματα, την ανεξιθρησκεία. Είναι ένα κίνημα που επηρεάζει όλα τα έθνη. Κι εμείς οι γυναίκες είμαστε στην αιχμή του δόρατος.


Αρχές Νοεμβρίου του 2016 ταξίδεψα από την Αθήνα στο Σαν Φρανσίσκο για να βρίσκομαι εκεί στις προεδρικές εκλογές και να συμμετάσχω σε αυτή την κομβική, ιστορική στιγμή. Ζούσα έξι χρόνια στην Ελλάδα και ήθελα τη μεγάλη μέρα να είμαι στην Καλιφόρνια, στο αμερικάνικο σπίτι μου. Ήταν όντως μια μεγάλη μέρα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν η αρχή μιας επανάστασης.


Την ημέρα της ορκωμοσίας του Trump, στις 20 Ιανουαρίου 2017, έφτασα στο Λος Άντζελες για να διαδηλώσω με τρεις φίλες μου και όλες τις κυρίες που απαρτίζουν την Πόλη των Αγγέλων. Το επόμενο πρωί, αισθανόσουν –κι έβλεπες παντού στα social media– να χτυπάει δυνατός ο παλμός της πόλης. Ξυπνήσαμε νωρίς για να συναντήσουμε μια ακόμα φίλη στον σταθμό του μετρό, όπου συγκεντρώνονταν εκατοντάδες διαδηλωτές για να κατέβουν στο κέντρο της πόλης.


Οι σταθμοί του μετρό ήταν κατάμεστοι κι ανάμεσα στο πλήθος έβλεπες να ξεχωρίζουν ομάδες με «pussyhats», τα χαρακτηριστικά πλεκτά ροζ σκουφάκια με τα γατίσια αυτιά. Ήταν μια επινόηση της Krista Suh από το Λος Άντζελες, η οποία ήθελε κάτι να της ζεσταίνει το κεφάλι όταν θα διαδήλωνε στην Ουάσινγκτον, και της φίλης της Jayna Zweiman, που δεν μπορούσε να είναι μαζί της, αλλά φορώντας το θα δήλωνε τη συμπαράστασή της. Έτσι γεννήθηκε το όραμα να δημιουργηθεί μια θάλασσα από ροζ σκουφιά, τα οποία θα φορούσαν οι διαδηλωτές ως ένδειξη ενότητας. Η μέρα εκείνη είδε να γίνεται πραγματικότητα μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ. Περισσότερες από 550 ειρηνικές πορείες πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο, χωρίς να γίνουν επεισόδια και συλλήψεις. Γιατί, ναι, έτσι συμπεριφέρεται μια κυρία.

 

Καθώς πλησιάζαμε στο κέντρο του Λος Άντζελες, ήταν διάχυτη η σύμπνοια ανάμεσα στις ομάδες των διαδηλωτών που συναντούσαμε. Ανταλλάσσαμε χαμόγελα και νοήματα, υπήρχε εγκαρδιότητα. Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της Μπρόντγουεϊ με την 6η Οδό, ακούγαμε τον Edge των U2 να κάνει ζέσταμα στο sound check κι έφτανε στ’ αυτιά μας το In the Name of Love, που τραγουδούσε η Juliette Lewis, σαν ένας ύμνος που σηκωνόταν πάνω από τα πλήθη. Αργότερα μέσα στη μέρα, η Barbra Streisand, η Lily Tomlin, η Jane Fonda και η Natalie Portman ανέβηκαν στο βάθρο κι εκφώνησαν δυνατούς λόγους για το ζήτημα.

 

WomensMarch_IMG_20170121_121311

Women’s March 2017 στο Λος Άντζελες.

 

Το πλήθος έφτασε τις 750.000 και η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Όλη μέρα δεν σταμάτησα να φωνάζω – από χαρά, από αγάπη, από το αίσθημα ομόνοιας που με κατέκλυζε.


Η δύναμη που έδειξε ο κόσμος εκείνη την ημέρα με συντρόφευσε για όλη την υπόλοιπη χρονιά και κινητοποίησε μέσα μου μια όλο και πιο έντονη διάθεση προσωπικής έκφρασης. Ως καλλιτέχνις, τραγουδίστρια, κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας, εκτίθεμαι πλέον περισσότερο από ποτέ.


Την περίοδο που έγινε το πρώτο Women’s March ετοίμαζα με την Angie Daily, φίλη μου από παλιά, ένα media project με τίτλο «Us on the Road» (@usontheroad): δυο γυναίκες γυρίζουμε με αυτοκίνητο τη χώρα και μιλάμε με κόσμο ψάχνοντας να βρούμε τι την κάνει σπουδαία, εστιάζοντας περισσότερο σε όσα μας ενώνουν παρά σε όσα μας χωρίζουν. Το όραμα είναι παγκόσμιο. Ό,τι μας ενώνει, αυτό ακριβώς είναι το θέμα του Women’s March. Είναι το να ενωνόμαστε, όχι να χωριζόμαστε. Είναι μια μετατόπιση πολιτισμική. Όπως είπε η Natalie Portman, ήρθε η στιγμή που εμείς οι γυναίκες είμαστε έτοιμες να εκφράσουμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, να επιδιώξουμε την ευχαρίστησή μας. Χτίζουμε έναν κόσμο όπου καθένας, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικής ταυτότητας και σεξουαλικών προτιμήσεων, βοηθάει τον άλλο να ζήσει ό,τι επιθυμεί.
 

WomensMarch_+IMG_20180121_170028

 

Φέτος διαδήλωσα με το Women’s March στην Αθήνα. Τα μεγέθη ήταν μικρότερα σε σχέση με το Λος Άντζελες, όμως καθώς μαζευόμασταν στην Πλατεία Συντάγματος υπήρχε η ίδια αίσθηση ενότητας. Ήμασταν στην πόλη όπου γεννήθηκε η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου, κι αυτό είχε ξεχωριστή βαρύτητα. Μια Αγγλίδα που είχε έρθει για να δουλέψει ως εθελόντρια για τους πρόσφυγες έλεγε ότι είχε συναντήσει τις πιο δυνατές γυναίκες στην ανθρωπότητα, ότι η ευγένεια και η δύναμη των Ελληνίδων θύμιζε την αγωνιστικότητα και τη σοφία της θεάς Αθηνάς, που έδινε ελπίδα στον κόσμο.


Η είδηση για τις κατηγορίες σεξουαλικής παρενόχλησης εναντίον του Harvey Weinstein προκάλεσε μια χιονοστιβάδα στον χώρο του θεάματος, με εκατοντάδες γυναίκες να λύνουν τη σιωπή τους και το κίνημα #metoo και #timesup να προστίθεται φέτος στην παγκόσμια δυναμική του Women’s March. Η βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να είναι αποδεκτή.
Το Women’s March είναι μια πραγματική ευκαιρία για αλλαγή. Και αφορά σίγουρα και την Ελλάδα, γιατί αφορά όλο τον κόσμο. Αποκτάμε δύναμη. Όπως μας θύμισε πέρσι η Alicia Keys, είμαστε η ελπίδα και το όνειρο. Εμείς, ο λαός. Εμείς, οι μητέρες, οι καλλιτέχνιδες, οι επιχειρηματίες, οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι μετανάστες, οι ηγέτες. Υψώνουμε δυνατή τη φωνή μας.


Όπως το κάλεσμα της Teresa Shook για το Women’s March στο Facebook, που κινητοποίησε περισσότερα από πέντε εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο, σας απευθύνω κι εγώ το δικό μου κάλεσμα να χρησιμοποιήσετε τη φωνή σας για καλό, για το κοινό καλό. Ο σεβασμός και η ευτυχία του καθενός εξαρτάται από την ενότητα όλων μας.

Κείμενο: Maritza Exarchos @maritzaex

Tags: