Εσείς φοβάστε την εμμηνόπαυση;

Σάββατο, 07/07/2018

 

Κι όμως, η εμμηνόπαυση μπορεί να μην είναι τρομακτική, αρκεί να την περιμένεις!

Για την έμμηνο ρύση δεν με είχε προετοιμάσει κανείς. Η μαμά μου, αν και προχωρημένη για την εποχή της, σκέφτηκε ότι εγώ και οι αδελφές μου θα βρούμε μόνες μας τα πατήματά μας. Στα δεκατέσσερά μου έδωσα το πρώτο μου φιλί σε αγόρι και την επόμενη ημέρα αδιαθέτησα για πρώτη φορά. Ο συνειρμός ήταν τραγικός. Γύρισαν τα πάνω κάτω. Κάτι είχα ακούσει δεξιά κι αριστερά, αλλά επειδή είχε καθυστερήσει να έρθει, πίστευα ότι εμένα θα με είχε ξεχάσει. Ήμουν κι αγοροκόριτσο, τι να την κάνω τη θηλυκότητα; Δύο γιους και τριάντα χρόνια μετά, την ευχαριστώ που ήρθε στη ζωή μου, αλλά είναι πια καιρός να πούμε αντίο.

 

ΠΑΤΑ ΤΟ MENO-PAUSE ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ

Δεν είμαι από τις γυναίκες που συνδέουν τη θηλυκότητα ή τη νεανικότητα με την περίοδο. Τον Μάιο γίνομαι 46 ετών και ήδη έχω προετοιμάσει τον εαυτό μου σωματικά για να αντιμετωπίσει την ορμονική βόμβα που θα πέσει στο κεφάλι μου. Όταν έζησα, πριν από κάποια χρόνια, τη μόλις 20 χρόνια μεγαλύτερή μου μαμά να κλαίει ακατάπαυστα, να φουντώνει και να ξεφουντώνει και να αναρωτιέται τι είναι αυτό το κακό που τη βρήκε, ήξερα ότι έπρεπε να οχυρωθώ σύντομα. Όσο για την ψυχολογική προετοιμασία, ανυπομονώ πια να έρθει εκείνη η ώρα. Κάποια στιγμή, εκεί γύρω στα σαράντα, έκανα ένα γερό reality check με τον εαυτό μου. Ποια είμαι, πού πάω, έχω κάνει όλα αυτά που ήθελα; Η μοναδική φιλοδοξία που είχε απομείνει τότε στη φαρέτρα μου ήταν η απόκτηση ενός ακόμη παιδιού. Τον μεγάλο μου γιο, δεκατεσσάρων ετών τότε, τον είχα από τον πρώτο μου γάμο και ήθελα, αν μπορούσα, να κάνω ένα παιδί με την αγάπη της ζωής μου. Και ήρθε, ακριβώς εκεί που οι γυναικολόγοι άρχισαν να μου κλείνουν την πόρτα. Με τον ερχομό του μικρού μου, έκλεισα. Τέλος. Ναι, θα μπορούσα να πεθάνω ολοκληρωμένη. Έκανα τις αλητείες μου, τα ταξίδια μου, τις σχέσεις μου, τις σπουδές και τα διαβάσματά μου, έφτασα μέχρι το ψηλότερο σκαλί στη δουλειά μου, από δω και πέρα θα μπορούσα να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου χωρίς καμία αγωνία. Κάπου εκεί άρχισα να βλέπω τις νεότερες γυναίκες σαν κόρες μου, να γίνομαι μέντορας αντί για κολλητή, να παρακολουθώ τις αγωνίες τους από μία απόσταση. Ήταν η ώρα να θωρακίσω τον εαυτό μου απέναντι στην τελευταία μεγάλη πρόκληση.

 

ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ

Μιλώντας, τότε, με μία φίλη που μόλις είχε μπει στην κλιμακτήριο, συνειδητοποίησα πόσο πιο ώριμα την αντιμετώπιζε εκείνη από τη μητέρα μου. Είχε φροντίσει να διατηρήσει το σώμα της στεγνό και νεανικό και, στα 52 της, ήταν πιο κομψή και θελκτική από πολλές τριαντάχρονες. Η διατροφή της ήταν αυστηρή, αλλά τα ανταλλάγματα μεγάλα. Μπορούσε ακόμη να φορά ό,τι ήθελε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι νεάνιζε. Κάποιες φορές, την ώρα που μιλούσαμε, την καταλάβαινα να «φουντώνει», το πρόσωπό της κοκκίνιζε και μία μικρή αναστάτωση διαπερνούσε το σώμα της, αλλά μέσα σε πέντε λεπτά έβρισκε πάλι την ισορροπία της. Η διαφορά της με τη μητέρα μου ήταν ότι εκείνη αναγνώριζε το σύμπτωμα και το αντιμετώπιζε, καταπολεμώντας το. Τότε κατάλαβα ότι εάν επρόκειτο να προετοιμαστώ κατάλληλα για το αναπόφευκτο, έπρεπε να ξεκινήσω. Πράγματι, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι συνήθειες που υιοθετείς μερικά έως αρκετά χρόνια πριν από την εμμηνόπαυση μπορούν να καθορίσουν πόσο ομαλά ή όχι θα την αντιμετωπίσεις. Σήκωσα λοιπόν τα μανίκια και μεθοδικά έβαλα κάποιους κανόνες στη ζωή μου, συνήθειες που θα με ακολουθούσαν σε μία ενδιαφέρουσα φάση την οποία όλοι αντιμετωπίζουν σαν ένα ατέρμονο τέλος, ενώ κρατάει πολλά πολλά χρόνια:

– Αμινοξέα, λιπαρά οξέα, βιταμίνες (ειδικά D), μέταλλα και αντιοξειδωτικά έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της διατροφής μου, κάποια από αυτά σε συμπληρώματα.

–Τσεκάρω τακτικά τον θυρεοειδή μου, για τυχόν παρεκκλίσεις σχετικές με ορμονικές αλλαγές.

–Γυμνάζομαι, τόσο για να έχω ένα δυνατό και υγιές σώμα, όσο και για να φροντίσω τα κόκαλά μου, προλαμβάνοντας την οστεοπενία.

–Πίνω πολύ νερό. Πολύ νερό.

–Δύο φορές την ημέρα αφιερώνω ένα πεντάλεπτο σε έναν μίνι διαλογισμό. Συγκεντρώνομαι στην αναπνοή μου, αδειάζω το μυαλό μου και στέλνω οξυγόνο στο σώμα μου. Επειδή η εξάσκηση είναι κλειδί, όταν έρθουν τα hot flashes θα είμαι έτοιμη να τα αντιμετωπίσω.

–Πότε και πότε σταματάω και κάνω μία μικρή αναθεώρηση, ένα check στη λίστα μου: Είμαι χαρούμενη, κάνω αυτά που θέλω, είμαι παρούσα στη ζωή μου, χωρίς απωθημένα; Πάμε παρακάτω.

 

AGEING GRACEFULLY

Σε μία εποχή που αντιμετωπίζει τη δεκαετία 40-50 ως ένα ακόμη target group, που τα μοντέλα μίας κάποιας ηλικίας έχουν ξαφνικά πέραση και τα λευκά μαλλιά είναι κουλ, προσπαθώ να δω πέρα από τις τάσεις και να εστιάσω στη δική μου πορεία. Πριν από λίγους μήνες επισκέφτηκα για πρώτη φορά έναν ολιστικό γιατρό, που με καθοδηγεί σχετικά με τα συμπληρώματα που πρέπει να παίρνω, τη διατροφή μου και τη συναισθηματική μου υγεία. Όταν με ρώτησε γιατί ήμουν εκεί, του είπα «θέλω να είμαι σαν αυτούς τους εβδομηντάχρονους μαραθωνοδρόμους που βλέπω στη γειτονιά μου να κάνουν προπόνηση, γιατί δεν βλέπω αρκετές –σχεδόν καθόλου– γυναίκες να κάνουν το ίδιο σε αυτή την ηλικία». Ναι, το βλέπω και μεταφορικά. Η ζωή είναι ένας μαραθώνιος και μάλιστα μετ’ εμποδίων. Κι εγώ κάνω την προπόνησή μου μεθοδικά. Όταν φτάσω κοντά στη γραμμή τερματισμού, σκοπεύω να ντύνομαι ακόμη όπως θέλω, να τρέχω με τα παιδιά των παιδιών μου στην παραλία, να γράψω επιτέλους αυτό το βιβλίο που έχω στο μυαλό μου.

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook για να διαβάζετε τα νέα μας

Κείμενο: Ελένη Παπαϊωάννου

Tags: