Στρατηγικές Αιώρησης: Η ατομική έκθεση του Δημήτρη Αντωνίτση

Κυριακή, 08/07/2018

 

Η ατομική έκθεση του Δημήτρη Αντωνίτση και το καθιερωμένο Hydra School Projects δείχνουν έναν πολυδιάστατο καλλιτέχνη

Η απομόνωση και η ενδοσκόπηση δεν εκφράζουν πάντα διάθεση αποκοπής από την πραγματικότητα. Ως συνθήκες δημιουργικής σκέψης, μπορεί να είναι το στάδιο που οδηγεί σε νέες ιδέες και ανακαλύψεις. Το μεγάλο γλυπτό-δωμάτιο που παρουσιάζει ο Δημήτρης Αντωνίτσης στην ατομική του έκθεση Στρατηγικές Αιώρησης στoν χώρο σύγχρονης τέχνης Ιλεάνα Τούντα (μέχρι τις 29/07/2018, αφού πήρε παράταση) εκφράζει αυτή τη δημιουργική πτυχή της «απομόνωσης» με τον εαυτό μας και τη σκέψη μας. Ο δημιουργός θίγει το ζήτημα της εσωστρέφειας που μπορεί να προκύπτει από τη δύσκολη εποχή της οικονομικής κρίσης, αλλά δείχνει ότι μπορεί να μετασχηματιστεί σε δημιουργία.

 

Όπως ο κρυσταλλικός μονόλιθος στο εμβληματικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Αrthur C. Clark, 2001: A Space Odyssey, που τον ενέπνευσε για το συγκεκριμένο έργο, κάπως έτσι το γλυπτό, που θυμίζει αγγείο, τεράστιο σπόρο, δοχείο ζωής ή και διαστημόπλοιο, είναι ένα περιβάλλον-εργαλείο που μπορεί να δηλώνει προστασία, αλλά ταυτόχρονα κυοφορεί την ανακάλυψη. Σχεδόν δύο μέτρα σε ύψος και τρία σε πλάτος, καμωμένο από το περιφρονημένο στη γλυπτική υλικό του αλουμινίου, φιλοξενεί εντός του ένα ανάκλιντρο που παραπέμπει στην ανάπαυση αλλά και την πνευματική εγρήγορση, ενώ στον θόλο του υπάρχουν χαραγμένοι χάρτες που παραπέμπουν στον αστερισμό του Μεγάλου Κύωνα.

 

_DSC0003_00001Edit

 

Από μία άλλη άποψη, το έργο είναι ένα ψυχογράφημα του ίδιου του καλλιτέχνη: ταιριάζει στο ανοιχτό πνεύμα αλλά και την επιλεκτικότητά του. Χάρη στη διαρκή διάθεσή του για πειραματισμό, από τα φωτογραφικά έργα και τις εκτυπώσεις, για τα οποία ήταν γνωστός χρόνια, ο Δημήτρης Αντωνίτσης στράφηκε στην υλικότητα της γλυπτικής. Σε μία εποχή κυριαρχίας της ψηφιακής πραγματικότητας και εικόνας, εκείνος επαναφέρει το υλικό, τη χειρονομία, την αίσθηση ενός πραγματικού περιβάλλοντος. Το έργο του δεν είναι φτιαγμένο για το διαδίκτυο ή τις οθόνες, αλλά για να παράσχει μία ενσώματη εμπειρία.

 

Πριν γίνει καλλιτέχνης, είχε σπουδάσει μηχανολογία στην Ελβετία και την Αμερική, όπου έζησε για μια δεκαετία. Όπως λέει, όλα κάνουν κύκλους και οι γνώσεις που αποκόμισε από εκείνες τις πρώτες σπουδές τού χρησιμεύουν τώρα ως προς την επιλογή και την πρόσμειξη των υλικών που χρησιμοποιεί στη γλυπτική. Παρά τις προτάσεις από το εξωτερικό, επέλεξε να παραμείνει στην Ελλάδα στα χρόνια της ύφεσης, ενώ έχει διευρύνει τον ρόλο του καλλιτέχνη σε επιμελητή. Του χρόνου, το Ηydra School Projects, ο θεσμός των ετήσιων εκθέσεων στο πρώην Γυμνάσιο της Ύδρας (τον οποίο ξεκίνησε αρχικά με τη συνεργάτιδά του, Ντίμη Αθανασοπούλου), κλείνει είκοσι χρόνια. Στο οίκημα που υπήρξε κάποτε σπίτι του Ναυάρχου Σαχτούρη, οι εκθέσεις αυτές εξελίχθηκαν σε διεθνή πλατφόρμα για την τέχνη. Από την αρχή, μάλιστα, συνδύαζε γνωστά ονόματα με πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες, όπως κάνει και στη φετινή έκθεση με τίτλο Loss, στην οποία μπορεί να δει κανείς έργα της Kiki Smith αλλά και του πολύ νέου καλλιτέχνη Τάκη Καράμπαμπα.

 

Loss-Poster-FINAL3d28-5-18

 

Αναφερόμενος στην ατομική του έκθεση στον χώρο της Ιλεάνας Τούντα, ο Δημήτρης Αντωνίτσης μιλά για ένα αίσθημα απελευθέρωσης που ίσως προκύπτει όταν αναμετριέσαι συνεχώς με τα όρια και τις δυνατότητές σου. Έχει κανείς την αίσθηση ότι αυτό είναι το στοίχημα του καλλιτέχνη αλλά και η πρόκληση με την οποία φέρνει αντιμέτωπο τον θεατή του έργου του.

Κείμενο: Αλεξάνδρα Κοροξενίδη

Tags: