Σήμερα αποχαιρετούμε τη Ρίκα Βαγιάνη

Πέμπτη, 09/08/2018

 

Τα κείμενα, οι σκέψεις και το τελευταίο αντίο

Το τελευταίο αντίο στην Ρίκα Βαγιάνη θα πουν συγγενείς και φίλοι, σήμερα Πέμπτη. Η κηδεία της θα γίνει στο κοιμητήριο της Νέας Ερυθραίας, στις 17:30. 

 

Η Μαρίκα Ζούλα (ή Ρίκα Βαγιάνη, όπως την ήξεραν όλοι), άφησε την Τρίτη, την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 56 ετών. Ηταν κόρη του δημοσιογράφου Οδυσσέα Ζούλα και της Βαρβάρας Δράκου, ενώ το  επώνυμο Βαγιάνη προέκυψε από τα αρχικά από το όνομα της μητέρας της, Βαρβάρας, και του δεύτερου γάμου της με τον αθλητικογράφο Γιάννη Διακογιάννη, που ως πατριός της την μεγάλωσε σαν κόρη του.

 

Συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και φίλοι έγραψαν τα πιο συγκινητικά μηνύματα για τη Ρίκα, μια όμορφα ατίθαση, πληθωρική προσωπικότητα, όπως έγραψε η Ρέα Βιτάλη στο Protagon: "Η γραφή της γενναία, αυτο-αποκαλυπτική, στυγνή και τρυφερή. Δεν στρογγύλευε, δεν κολάκευε, δεν σκάμπαζε. Εβγαινε μπροστά. Ούτε ξέρω πόσες φορές έλεγα «Γεια σου, ρε Ρίκα» τελειώνοντας κάποιο κείμενό της. Ολα όσα έγραψε –και πόσα έγραψε!– τα διάβαζα και μύριζα πίσω από τις λέξεις της, όλα όσα νόμιζα ότι ήξερα ότι ένιωθε. Είναι ένα θέμα αυτό με τους γραφιάδες. Μέγας καταδότης, όπως συνηθίζω να λέω, η άτιμη η γραφή. Μ’ έπνιξε η μελαγχολία της και το, η ανάγκη φιλοτιμία, την περίοδο της Αυστραλίας της. Αλλοτε πάλι… Στον αντίποδα τελείως. Εκείνη η στήλη «Sex and the city». Τι ευφυέστατη «ανάθεση» του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου! Μόνο η Ρίκα θα μπορούσε. Πόσες φορές της έβγαζα το καπέλο! Τόσο απελευθερωμένα, τόσο ανοιχτά και όλο αυτό να μη γίνεται πρόστυχο στο ελάχιστο, αλλά τρυφερό όσο δεν πάει. Είχε, πώς να το πω; Ενα άμετρο μέτρο. Είχε ήθος γραφής και ηθική αισθητικής. Την καμάρωνα. Πολύ. Και με συγκινούσε η γενναιοδωρία της, του καλού λόγου. Τόσους ανασφαλείς και μικρούς που έχω μπουκώσει! Η Ρίκα είχε το δικό μου συνήθειο. Ευχαριστιόταν να στείλει ένα μήνυμα, αν κάτι της άρεσε. Δυο λέξεις. Ανοιγες την οθόνη, και στα ξαφνικά, εκεί που δεν την περίμενες!… Ρίκα, Μαρίκα. Γιατί, αν δεν σου έλεγε αυτό που ένιωσε καθώς σε διάβασε, θα έσκαγε. Ωραίο πλάσμα. Γλυκά μελαγχολικό. Πώς αλλιώς; Γίνεται αλλιώς; Α ρε Ρίκα. Τόσα και τόσα κείμενά σου… Τόσες ατμόσφαιρες από λέξεις σου… Με το που είδα τη φωτογραφία σου, απόσπασμα από ένα κείμενό σου «Σε τέτοιες στιγμές αβεβαιότητας και σκοτεινιάς, βγάζω τα παπούτσια μου κι ανεβαίνω τις σκάλες, τρίτο δωμάτιο, τέρμα στο διάδρομο. Ο μικρούλης κοιμάται ανήσυχος, του ισιώνω τα μαλλιά, την κουβερτούλα, το μαξιλάρι. Δεν έχει να μου πει τίποτα, αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρω, ποια ήταν η μόνη σωστή πολιτική φράση που έχω αρθρώσει όλη αυτή την παράξενη, νύχτα. Το παιδί και τα μάτια σας. Τους είπα φεύγοντας». Α ρε Ρίκα! Στο αρχείο μου δίπλα δίπλα δυο κείμενα σου… Ενα γκομενικό του θανάτου κι ένα μαμαδίστικο, όσο πιο βαθιάς ψυχής αντέχεται. Γοητευτικό, περήφανο, ανήσυχο πλάσμα. «Το παιδί και τα μάτια σας». Πόσο θα ήθελα να μπορώ να σε καθησυχάσω…" 

 

Ο Σταμάτης Κραουνάκης έγραψε στο Facebook του για τη δική του Ρίκα:

«Ρίκα …λατρεία
Πάντα κοντά
Με γέλια και τρελές ατάκες
Υπόκωφα αστεία

Στο Μαρίνο μια απ’ τις κοπέλες κάποτε
Στην τηλεόραση ξανά ξανά και ξανά
Πρώτο παιδί
Λύπη
Πέτα φεύγα αγάπη μου
Δεν ήθελε άμυνα
Δεν ήθελε θεραπείες
Αφέθηκε στο Θεό της.
Συλλυπητήρια.

«Μη μου λέτε τέτοια εγώ είμαι σοβαρή»

 

Όπως είχε γράψει πριν τρία χρόνια στο Protagon η Ρίκα Βαγιάνη: "Μεγαλώνω, δεν εγκληματώ. Δεν σκοπεύω να μπω τιμωρία, επειδή μου συμβαίνει το φυσικότερο πράγμα στη ζωή. Να τις βράσω τις συμβάσεις. Μάλλον δεν πρόκειται να τις ακολουθήσω – δεν ήμουν άλλωστε ποτέ ο τύπος".