Δυο Ελληνίδες κατακτούν τις κορυφές του κόσμου

Τρίτη, 18/12/2018

 

Η Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπούρη έχουν βάλει στόχο να γίνουν οι πρώτες Ελληνίδες που θα κατακτήσουν ως ορειβάτισσες τις επτά υψηλότερες κορυφές του κόσμου. Παράλληλα, κατακτούν και το δικαίωμά τους να είναι πολλά περισσότερα από μαμάδες, σύντροφοι ή επαγγελματίες

Κυκλοφορούν με τακούνια σε meeting rooms μεγάλων πολυεθνικών, αναλαμβάνουν δύσκολα projects με άνεση, ζουν χωρίς ωράριο, η μία μάλιστα έχει οικογένεια και δύο παιδιά. Τα σαββατοκύριακα, όμως, παίρνουν τα βουνά, προκειμένου να προπονηθούν για έναν στόχο ζωής: να κατακτήσουν τις «επτά κορυφές» του κόσμου, όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται η ορειβατική πρόκληση της ανάβασης στα υψηλότερα βουνά σε καθεμία από τις επτά ηπείρους (σύμφωνα με το μοντέλο διαχωρισμού των ηπείρων σε Ασία, Νότια Αμερική, Βόρεια Αμερική, Αφρική, Ευρώπη, Ανταρκτική, Αυστραλία). Μέχρι σήμερα, έχουν πατήσει τις πέντε: Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία, Ακονκάγκουα στην Αργεντινή, Ελμπρούς στη Ρωσία, όρος ΜακΚίνλεϊ ή Ντενάλι στις ΗΠΑ και Πούντσακ Τζάγια ή Πυραμίδα Κάρστενς στην Ινδονησία. «Όλα άρχισαν όταν καταλάβαμε ότι είχαμε χαθεί μέσα στην καθημερινότητά μας», μου λέει η Βανέσα Αρχοντίδου. «Βγαίνεις για ένα ποτό και μιλάς για τη δουλειά. Είσαι η μαμά του τάδε, το στέλεχος στην τάδε εταιρεία. Οι ατομικοί στόχοι εξαφανίζονται, χάνεις την ταυτότητά σου. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως, αν κάποτε διαγνωστώ με καρκίνο, θα πάρω τα παιδιά μου και θα κάνουμε τον γύρο του κόσμου. Σχεδόν το ευχόμουν! Γιατί όμως να περιμένεις ένα deadline για να κάνεις αυτό που θέλεις; Γιατί να αφήνεις τη ζωή σου να σε δεσμεύει;» Τότε ήταν που κατάλαβε ότι είχε την ανάγκη να δημιουργήσει στη ζωή της έναν «χώρο» δικό της, πέρα από την οικογένειά της. Με τον άνδρα της είχαν ανέβει αρκετές κορυφές στην Ελλάδα, το βουνό ήταν στο αίμα της ήδη από το 2004. Πριν από πέντε χρόνια, πήγε μόνη της σε μια ορειβατική εκδρομή στη Μαλαισία. Στην ίδια ομάδα βρισκόταν και η Χριστίνα Φλαμπούρη. «Είχα πάει στην αποστολή παρέα με δέκα άτομα», θυμάται η Χριστίνα. «Έβλεπα τη Βανέσα που είχε έρθει μόνη της και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Σκεφτόμουν “χωρισμένη πρέπει να είναι...” και την πλησίασα για να τη γνωρίσω καλύτερα. Όταν έμαθα ότι είναι μαμά και επιτυχημένο στέλεχος, τη θαύμασα».

 

01

Mπροστά στα εκχιονιστικά, στο Ελμπρούς της Ρωσίας, το 2016. 

 

Έπειτα από εκείνη την εκδρομή, οι δύο γυναίκες δέθηκαν γρήγορα και κανόνισαν την πρώτη τους κοινή αποστολή, στην Αργεντινή, για να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή της Νοτίου Αμερικής, την Ακονκάγκουα. «Ήμασταν και οι δύο τρομερά άνετες πάνω στο βουνό», θυμάται η Βανέσα. «Οι περισσότεροι ορειβάτες δεν τρώνε καλά σε υψηλό υψόμετρο, δεν κοιμούνται εύκολα. Εμείς οι δύο ήμασταν σαν στο σπίτι μας». Πέρα από αυτό, είδαν ότι έχουν κοινές αξίες. Δεν τα εγκαταλείπουν εύκολα, «θα πρέπει να ξέρουμε πρώτα ότι έχουμε δοκιμάσει τα πάντα», λέει η Βανέσα. Αγαπούν και οι δύο να βάζουν στόχους, έχουν πάντα τα αυτιά τους ανοιχτά για να γνωρίσουν ανθρώπους και να αποκτήσουν εμπειρίες, πάντα σκέφτονται «ωραία, τι θα κάνουμε τώρα;» Για τη Χριστίνα, αυτό ήταν το πρώτο της ψηλό βουνό. «Μέχρι τότε, έβρισκα work/life balance μέσα από την ιστιοπλοΐα. Μιλάμε για πριν από πέντε χρόνια, τότε ήμουν μόλις 25. Ξεκίνησα το βουνό σαν πρόκληση, επειδή ήμουν φοβιτσιάρα, για να ξεπεράσω τον φόβο μου για το ύψος, να τον κατακτήσω. Ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα κάτι χωρίς να έχω μαζί μου τον μεγάλο μου αδελφό ή τον αγαπημένο μου ξάδελφο να με προστατεύουν. Πλέον, δεν είναι μια πρόσκληση, έγινε τρόπος ζωής. Το βουνό μού δίνει αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Τώρα πια, όταν ξεκλέβω μια ελεύθερη ώρα, το μόνο που σκέφτομαι είναι να βρεθώ στο βουνό, έστω και στην Πάρνηθα».

 

02

Στην Πούντσακ Τζάγια, την υψηλότερη κορυφή του όρους Κάρστενς της Ινδονησίας, το περασμένο καλοκαίρι. 

 

Κι όταν κατεβαίνουν; «Παθαίνω… life lag», λέει η Βανέσα, «δεν ξέρω πού είμαι και τι κάνω. Το βουνό μού δίνει άλλη προοπτική στο σπίτι και στη δουλειά. Εκεί που κάποτε αγχωνόμουν, οι προτεραιότητες έχουν γίνει ξεκάθαρες, δεν πάω μπρος πίσω. Είναι κάπως σαν να κάνεις παιδί». «Το βουνό σε κάνει να εκτιμάς πράγματα που θεωρείς δεδομένα στη ζωή σου», λέει η Χριστίνα. «Κάποτε βρέθηκα πολλές ώρες στο βουνό χωρίς πόσιμο νερό και από τότε ευχαριστιέμαι το κάθε ποτήρι. Ακόμη και ο ύπνος στην ασφάλεια του κρεβατιού σου είναι κάτι που πολλοί δεν έχουν. Το βουνό σού τα θυμίζει αυτά, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο».

 

03

Στο Ντενάλι.

 

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

 

Μετά την Αργεντινή, οι δύο γυναίκες άρχισαν να ανεβαίνουν μαζί τις επόμενες κορυφές, με μέντορα τον Νίκο Μαγγίτση, τον μοναδικό Έλληνα που έχει ολοκληρώσει το 7 Summits project. «Βάζαμε συνωμοτικά τον επόμενο στόχο, να μη μας αποπάρουν», λέει η Βανέσα. Η Χριστίνα θυμάται ότι άρχισαν να μιλούν ανοιχτά για τον στόχο τους, τις 7 κορυφές, μόνο αφού πάτησαν το Ντενάλι: «Είχε ένα κύρος αυτό το βουνό, ήμασταν ήδη στην τέταρτη κορυφή... Μέχρι τότε φοβόμασταν ότι μπορεί να μας επέκριναν. Βλέπεις, τα κορίτσια μεγαλώνουν με τη νοοτροπία ότι δεν μπορούν να κάνουν πράγματα μόνα τους και θα πρέπει να αφιερώνουν τον χρόνο τους πρώτα στους άλλους». Στις δουλειές τους, παρόλο που θα έλεγε κανείς ότι αναφερόμαστε σε απρόσωπες πολυεθνικές, η αντίδραση ήταν συγκινητική. «Παλιότερα, με έβλεπαν με τα τακούνια και όταν άκουγαν για ορειβασία απορούσαν, “τι είναι αυτά που κάνεις, δεν φοβάσαι;”» θυμάται η Βανέσα. «Όταν άρχισε να παίρνει δημοσιότητα το θέμα, με αγκάλιασαν. Το βουνό όχι μόνο δεν είναι εμπόδιο στην καριέρα μου, αλλά με έχει πάει παραπέρα». Η Χριστίνα συμφωνεί: «Στην εταιρεία που εργάζομαι, με βοηθάνε πολύ με τις άδειες που πρέπει να παίρνω. Οι συνάδελφοι θα βάλουν πλάτη για να προχωρήσει η δουλειά αναίμακτα όσο λείπω, ξέρουν ότι οι άνθρωποι που κυνηγάνε στόχους και όνειρα είναι πιο δημιουργικοί και επαγγελματικά». Μήπως αυτή είναι μία καθαρή μορφή ισότητας στην εργασία; «Το βουνό πάντως αλλάζει το mindset που έχεις, τελείως», συμπληρώνει η Βανέσα. «Ο γιος μου ήρθε μια μέρα από το σχολείο και μου είπε “μαμά, έλα να πεις στα άλλα παιδιά ότι ανέβηκες στην Αλάσκα, δεν με πιστεύει κανείς”. Ενώ, λοιπόν, εμείς είχαμε στο μυαλό μας αυτό που κάνουμε σαν κάτι που αρέσει σ’ εμάς τις ίδιες, είδαμε ότι ο στόχος μας ήταν κάτι που μπορεί να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους. Δίνει έμπνευση σε άνδρες και γυναίκες που περιμένουν ένα deadline για να κάνουν αυτό που θέλουν!» Όσο για τον γιο της Βανέσας, όλοι πια τον πίστεψαν όταν οι δύο γυναίκες πήγαν στο σχολείο του με τις στολές τους, τις μπότες, τα σύνεργά τους, έδεσαν τα παιδιά με σχοινιά κι έστησαν σε τρεις πλευρές της αίθουσας τρεις κορυφές για να σκαρφαλώσουν.

 

04

Η Χριστίνα και η Βανέσα σε έναν σταθμό της πορείας τους στα βουνά της Αλάσκας. 

 

Two of a kind

 

Η μία συμπληρώνει την άλλη ιδανικά. Κι αυτό πάνω στο βουνό μεγεθύνεται. Η Χριστίνα είναι η αισιόδοξη, «ακόμη και στις δυσκολίες γελάει», λέει η Βανέσα, που από τη μεριά της είναι σίγουρη, έχει αυτοπεποίθηση και πάνω στο βουνό δεν τη σταματάει τίποτα. «Στο βουνό πας με συντροφιά, αλλά ο καθένας είναι μόνος του», μου λέει. «Είναι μοναχική διαδικασία, αλλά σε όλο το υπόλοιπο κομμάτι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο για να καταφέρεις να φτάσεις μέχρι εκεί».
Κάποια στιγμή στο Ντενάλι τούς είπαν: «Θα μαλλιοτραβηχτείτε για το ποια θα είναι η πρώτη Ελληνίδα στην κορυφή». Ένα μέτρο πριν, όμως, κι ενώ η Χριστίνα ήταν μπροστά, περίμενε τη Βανέσα για να πιαστούν από το χέρι και να πατήσουν μαζί την κορυφή. «Δεν είναι στόχος η πρωτιά, αλλά το να τα καταφέρουμε», μου λέει η Βανέσα. «Ένα σημαντικό κομμάτι αυτού που κάνουμε έχει να κάνει με τη γυναικεία αλληλεγγύη. Όταν φύγουμε για το Έβερεστ, φέτος, θα λείψω δύο μήνες, αφήνοντας πίσω μου δύο παιδιά. Ένας άντρας στη θέση μου δεν θα είχε αυτό το πρόβλημα. Εγώ όμως ακούω “πού πας κι αφήνεις τον άντρα σου και τα παιδιά σου;”»

 

05

Μόνο 71 γυναίκες από όλο τον κόσμο έχουν ολοκληρώσει μέχρι σήμερα το 7 Summits project, αλλά καμία Ελληνίδα. Από τους 4.093 ορειβάτες που έχουν κατακτήσει το Έβερεστ, μόνο το 10% είναι γυναίκες, ενώ για τις Ελληνίδες είναι ακόμη άφταστος στόχος. 

 

Η δράση τους έχει τον τίτλο A Woman Can Be, αλλά μιλάει σε όλο τον κόσμο, θυμίζοντάς μας ότι πρέπει να μην εγκαταλείπουμε ποτέ τους προσωπικούς μας στόχους. Και τα παιδιά πώς το βλέπουν που η μαμά παίρνει τα βουνά; «Ο μεγάλος μου, όταν τον απειλώ με στέρηση του tablet, μου απαντάει “εσύ να φύγεις, να πας στο βουνό σου!”», απαντά η Βανέσα. «Και τα δύο μου παιδιά έχουν μεγαλώσει με τη νοοτροπία ότι είμαστε μια ορειβατική οικογένεια. Πολύ συχνά ανεβαίνουμε όλοι μαζί, τα σαββατοκύριακα κάνουμε αναρρίχηση. Είναι κάτι που μας προσδιορίζει».

 

06

Οι Ελληνίδες ορειβάτισσες με τον οδηγό τους στα ρωσικά όρη.  

 

«Γνώρισα τον φίλο μου στην ιστιοπλοΐα», μου λέει από την πλευρά της η Χριστίνα, «και στην αρχή τού κακοφαινόταν που τον άφηνα για το βουνό. Τόσα χρόνια μετά, όμως, έχει καταλάβει ότι είμαι committed σε αυτό που κάνω. Κάποια πρωϊνά, μάλιστα, που από την κούραση δεν ακούω το ξυπνητήρι, με ξυπνάει εκείνος για να πάω στην προπόνηση. Οπότε μπορώ να πω ότι το προσπαθούμε μαζί. Βέβαια, μου έχει ζητήσει να του υποσχεθώ ότι μετά τα 7 summits θα κάνουμε ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι μαζί».
Κουβέντες γύρω από το «γυάλινο ταβάνι» που εμποδίζει τις γυναίκες να έχουν τη ζωή που τους αξίζει μοιάζουν περιττές όταν μιλάς με γυναίκες που για στόχο έχουν όχι μία, αλλά και τις επτά υψηλότερες κορυφές του κόσμου.

 

07

Στιγμιότυπο από την κατάβαση των μελών της αποστολής από το Ντενάλι της Αλάσκας, το 2017.

 

— Μάθετε περισσότερα για το πώς μπορείτε να στηρίξετε τη δράση τους στο www.awomancanbe.com


Δείτε εδώ το instafeed του gynaikamagazine.gr

Κείμενο: Ελένη Παπαϊωάννου

Tags: