3 δυναμικές γυναίκες μιλούν για όσα θέλουν να πετύχουν μέσα στο 2019

Κυριακή, 06/01/2019

 

Τρεις γυναίκες από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους μιλούν για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους, κάνοντας έναν απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε και σκιαγραφώντας όσα θέλουν να πετύχουν μέσα στο 2019

Γιούλικα Σκαφιδά, Hθοποιός

 

Πέρυσι έπαιζε στην παράσταση "Πέερ Γκυντ" του Χένρικ Ίψεν, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, και έτρεξε στον μαραθώνιο της Αθήνας. Φέτος, είναι ξανά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού, στην παράσταση "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, και θα τρέξει στο Half Ironman. Συμμετέχει επίσης στην τηλεοπτική σειρά "Ου φονεύσεις".


gioulika_skafida

Φόρεμα, SOTIRIS GEORGIOU. Πέδιλα ETTY LEON, Attica.


Τα Χριστούγεννα για μένα είναι χαρούμενα και ονειρικά. Μου αρέσει να στολίζω το σπίτι μου, θέλω όλα γύρω μου να θυμίζουν παραμύθι. Πάντα τέτοια εποχή ξεκλέβω δυο μέρες και πηγαίνω στο σπίτι μου στην Καλαμάτα, στους γονείς μου. Η μαμά μου στολίζει το σπίτι και ο μπαμπάς μου τη βεράντα. Μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να εκτιμώ τον χρόνο με την οικογένειά μου. Όσο δελεαστικές προτάσεις κι αν έχω, τις μέρες των γιορτών θέλω να τις περνάω με τους δικούς μου.

 

Νιώθω πως η χρονιά μου ξεκινάει μαζί με τα σχολεία ή, καλύτερα, με τη θεατρική σεζόν, τον Οκτώβριο. Μου αρέσει να βάζω στόχους και να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου. Αγαπημένη μου συνήθεια είναι στο τέλος του καλοκαιριού να φτιάχνω λίστες με το ποιους θέλω να δω, ποια βιβλία να διαβάσω, ποια μουσική να ακούσω. Ακόμη κι αν δεν ακολουθήσω τίποτα από αυτά που βάζω στο χαρτί, είναι σαν να τα έχω κάνει, γιατί τα ονειρεύομαι. Μου αρέσει να ονειρεύομαι, αν μου πάρεις αυτό το δικαίωμα είναι σαν να μου στερείς το οξυγόνο.

 

Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με πολλά κλισέ: τα κορίτσια δεν παίζουν ποδόσφαιρο, δεν έχουν στρατιωτάκια, αγαπάνε τις κούκλες και τα κουζινικά. Έμαθα όμως να μην τα ακολουθώ και να κάνω πάντα αυτό που θέλω. Θυμάμαι ακόμα τη μαμά μου να προσπαθεί να εξηγήσει στα άλλα παιδάκια πως δεν υπάρχουν κοριτσίστικα και αγορίστικα παιχνίδια.

 

Σταμάτησα να περιμένω τα θαύματα λίγους μήνες πριν, όταν συνειδητοποίησα ότι έχω πια μεγαλώσει και δεν είμαι το ανέμελο παιδί που η μαμά του θα έρθει να το ξεμπλέξει και να δώσει τις λύσεις. Έμαθα πως πρέπει να δουλέψω και να διεκδικήσω, τόσο στην προσωπική μου ζωή όσο και στη δουλειά. Ήταν μια δεύτερη μορφή ενηλικίωσης.

 

Ο γιατρός μου πέρυσι είπε ότι δεν μπορώ να τρέξω στον μαραθώνιο, αλλά εγώ το έκανα. Από πείσμα ίσως. Ήθελα να ξέρω πως μπορώ να το κάνω! Ωστόσο, η χρονιά που πέρασε μου έμαθε να μη φτάνω το σώμα μου στα όριά του, να βάζω κάποια στοπ στον εαυτό μου και να ξέρω πότε να παραιτούμαι από καταστάσεις. Έχασα την πίστη μου στα απρόοπτα και τυχαία γεγονότα της ζωής, όπως επίσης έχασα –επιτέλους– την πεποίθηση πως είμαι παντοδύναμη. Αλλά κέρδισα τη γνώση πως οτιδήποτε συμβαίνει είναι επιλογή μας.

 

Είμαι άνθρωπος της συνήθειας, θα πάω στο ίδιο εστιατόριο, να καθίσω στο ίδιο τραπέζι και να φάω ίδιο φαγητό, ξανά και ξανά. Γι’ αυτόν τον λόγο φοβάμαι τις αλλαγές, αλλά όταν έρχονται τις αντιμετωπίζω θαρραλέα και γενναία. Αν και δεν τις επιδιώκω, συνήθως.

 

Σκέφτομαι τον εαυτό μου πέρυσι τέτοια εποχή και δεν το πιστεύω πως τελικά κατάφερα να κάνω δύο μεγάλα ταξίδια και να λείψω από τη δουλειά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Απενοχοποιήθηκα, προτίμησα κάποια χρήματα που έβγαλα να τα διαθέσω σε ταξίδια, παρά να μείνω εδώ και να δουλέψω.

 

Στη ζωή μου θέλω να βάλω περισσότερη ανεμελιά. Και να κόψω την κακή συνήθεια να τρώω τα νύχια μου.
Όσο περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει πιο πολύ να ακούω παρά να μιλάω. Θα ήθελα να προχωρήσω και να εμβαθύνω περισσότερο σε ό,τι αφορά τη δουλειά μου και να πορευτώ χωρίς επαγγελματικούς συμβιβασμούς. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να έχω γύρω μου τους φίλους και την οικογένειά μου, όπως σήμερα.

 

Η κατάκτηση ενός στόχου σημαίνει για μένα λίγα πράγματα, γιατί μέχρι να κατακτηθεί έχει έρθει η σειρά του επόμενου. Εάν σημαίνει κάτι, αυτό είναι πως τα πράγματα πάνε καλά, δεν έχω αποκλίνει της πορείας μου, ότι είμαι σταθερή, γεγονός που μου δίνει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τον επόμενο στόχο που έχει ήδη μπει, για το επόμενο βήμα που κάνω.

 

Για το 2019 δεσμεύομαι να μην προδώσω τις προσδοκίες των ανθρώπων που με εμπιστεύτηκαν και τις αξίες που μου έδωσαν οι γονείς μου, να μην καταπιέζομαι σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης, να μην αφήνω τον χρόνο να περνάει χωρίς να είμαι δημιουργική, να εκτιμώ όσα μού έρχονται. Και ένα τελευταίο, να γυρίζω πίσω και να κοιτάζω τι ονειρεύτηκα όταν ξεκινούσα.

 

 

Μαρίνα-Λύδα Κουταρέλλη, CEO της Communication Lab, ιδρύτρια και πρόεδρος του Spetses Mini Marathon

 

Πέρυσι το Spetses Mini Marathon έκλεισε οκτώ χρόνια, με συμμετοχή-ρεκόρ που αριθμεί πάνω από 18.000 άτομα, καθιστώντας για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τη διοργάνωση το πρώτο multisport event της χώρας, ενώ η Charity4Sports – Αθλητισμός για Όλους, η μοναδική ΜΚΟ στην Ελλάδα με αποκλειστικό αντικείμενο τον αθλητισμό, της οποίας η Μαρίνα-Λύδα είναι ιδρυτικό μέλος, κατάφερε με τη δράση της να ενισχύσει την προετοιμασία 4 νέων αθλητών για τους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο.

 

marina_koutareli

Φόρεμα ELISABETTA FRANCHI, Eponymo via Solonos. Κολιέ με διαμάντια, KESSARIS. Ρολόι GARMIN fenix 5S Plus.

 

Θα μπορούσα να πέσω σε φοβερά κλισέ, λέγοντας ότι τα Χριστούγεννα είναι η ωραιότερη εποχή του χρόνου... Για όσους όμως, όπως εγώ, «κλείνουν» τώρα το έτος και οργανώνουν το επόμενο, ψάχνοντας ιδέες και καταστρώνοντας πλάνα, είναι η πιο δύσκολη εποχή του χρόνου. Ταυτόχρονα, βέβαια, και η πιο παραγωγική.

 

Όπως όλα τα παιδιά, έτσι κι εγώ κάποτε υποσχόμουν πως θα είμαι καλή για να πάρω τα δώρα μου. Ήμουν όμως και βαρετά πειθαρχημένη. Είχα την τύχη να μεγαλώσω με δύο γονείς εξαιρετικούς, που με δίδαξαν από πολύ μικρή να κρατάω τις υποσχέσεις μου προς τον εαυτό μου και προς τους άλλους.

 

Έχω μάθει να λειτουργώ χωρίς ανταλλάγματα. Δεν κάνω τη δουλειά μου σωστά επειδή βρίσκομαι σε μια σύμβαση, το κάνω για μένα. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους τομείς της ζωής μου: ως φίλη, σύζυγος, συνεργάτις παίρνω πάνω μου τα καλά, μαζί με τα άσχημα.

 

Είμαι παντρεμένη 15 χρόνια με έναν άνθρωπο πάρα πολύ δημιουργικό, ο οποίος κάθε χρόνο τέτοια εποχή μετατρέπει το σπίτι μας σε Winter Wonderland. Έχω δώσει, λοιπόν, μια υπόσχεση στον εαυτό μου και σε εκείνον, και τις γιορτές δεν πηγαίνουμε πουθενά, καθόμαστε στο σπίτι με τις πιτζάμες και βλέπουμε ασπρόμαυρες ταινίες, όπως το It’s A Wonderful Life.

 

Η χρονιά που πέρασε μου έμαθε να είμαι πιο προσαρμοστική. Δεν αγαπώ πολύ τις αλλαγές, όμως αναγκαστικά έγιναν πολλές και σημαντικές στη ζωή μου το 2018. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, πως αν προσαρμοστείς και δεν πολυσκέφτεσαι τα πράγματα, μπορεί τελικά να λειτουργήσουν.

 

Πέρυσι έχασα τον ύπνο μου, ήταν μια φορτωμένη χρονιά. Κέρδισα όμως πολλές νέες εμπειρίες και σχέσεις. Ένα μεγάλο μέρος αυτών προέρχεται από τη συμμετοχή μου στην Επιτροπή Μάρκετινγκ της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Μέσω αυτής, έχω την ευκαιρία να γνωρίσω τους πρωταθλητές μας, που για μένα είναι οι μεγαλύτεροι ambassadors της χώρας μας στο εξωτερικό. Ιδιαίτερη τιμή νιώθω να βρίσκομαι δίπλα στον πρόεδρο της ΕΟΕ, κ. Σπύρο Καπράλο, που δουλεύει ακούραστα προς την επίτευξη του μεγάλου μας στόχου, τη συμμετοχή όσο περισσότερων αθλητών στην Ολυμπιάδα του Τόκυο.

 

Το μέλλον βρίσκεται στα social media. Πιστεύω πολύ σ’ αυτά και, πραγματικά, αν τα χειριστεί κανείς σωστά, είναι ο πιο άμεσος τρόπος να δημιουργεί trends και brands.

 

Δεν πιστεύω σε θαύματα. Δεν μας χαρίζεται τίποτα, οφείλουμε στη ζωή μας να έχουμε συνέπεια και συνέχεια.

 

Οι γονείς σήμερα έχουν φοβερά περισσότερη πληροφόρηση από την προηγούμενη γενιά. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των συνομηλίκων μου, όμως, οι δικοί μου γονείς με μεγάλωσαν με καινοτόμο και πρωτοποριακό τρόπο, ανεξάρτητα από το φύλο μου. Έμαθα από μικρή να συζητάω, να πατάω στα πόδια μου και να αναλαμβάνω τις υποχρεώσεις μου, ανάλογα πάντα με την ηλικία μου. Δεν θα είχα φτάσει μέχρι εδώ αν δεν είχα τέτοιους γονείς.

 

Είμαι πολύ υπερήφανη για τον γάμο μου και φέτος δεσμεύομαι να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στην οικογένειά μου και τα ταξίδια.

 

Είναι, επίσης, μια προ-Ολυμπιακή χρονιά, κατά την οποία δεσμεύομαι να στηρίξω τους αθλητές μέσω της ΜΚΟ και της Ολυμπιακής Επιτροπής.

 

Στη ζωή μου θέλω να βάλω περισσότερα ταξίδια και να αφαιρέσω λίγο από το πάθος και τον παρορμητισμό μου, που με κάνουν κάποιες φορές οξύθυμη.

 

Παρά την εμπλοκή μου με τον αθλητισμό, δεν τον είχα εντάξει στη ζωή μου σε προσωπικό επίπεδο, μέχρι πέρυσι. Το 2018, ξεκίνησα να κολυμπάω και συνειδητοποίησα ότι αυτό το φοβερό συναίσθημα του τερματισμού καθώς και οι αξίες που σου εμφυσά ο αθλητισμός, όπως ο σεβασμός, αφορούν όποιον αθλείται, όχι μόνο τους πρωταθλητές. Η κολύμβηση είναι η πιο «δύσκολη» δέσμευση που έχω μέσα στην εβδομάδα μου, αφού για δύο ώρες δεν είμαι διαθέσιμη σε κανέναν. Στην αρχή, ήταν το πρώτο πράγμα που ακύρωνα όταν γέμιζε το πρόγραμμά μου, σήμερα είναι το τελευταίο.

 

Ποια είναι η μεγάλη εικόνα που διακρίνω να σχηματίζεται στη ζωή μου τα επόμενα χρόνια; Έχω ξεκινήσει μια συζήτηση σχετικά με την εμπλοκή μου στην πολιτική, για έναν απλό λόγο: υπάρχει πολλή γκρίνια εκεί έξω, κι εγώ είμαι doer, δεν μπορώ να κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια και να κατηγορώ τους άλλους όταν θέλω να επιτύχω κάτι.

 

Φυσικά και δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος που έχω επιλέξει. Βαριέμαι να ακούω τις γυναίκες που δηλώνουν ότι έχουν βρει την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Δουλεύω από πολύ μικρή, κατέκτησα την πορεία μου βήμα-βήμα, από το διδακτορικό μου στην Οξφόρδη μέχρι τη δημιουργία ενός μεγάλου αθλητικού θεσμού, και προτιμώ να λέω την αλήθεια: θέλει πολλή δουλειά και θυσίες.

 

Η κατάκτηση ενός στόχου σημαίνει για μένα επιτυχία.

 

Το moto που κρατάω από το 2018; «Αγκάλιασε τις αλλαγές».

 

 

Χριστίνα Δάλλα, Επίκουρη καθηγήτρια Ψυχοφαρμακολογίας

 

Από την καθοδήγηση των φοιτητών της στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και τις πρωτοποριακές διαλέξεις της ως πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για τις Νευροεπιστήμες, μέχρι τις βουτιές και τα ταξίδια με την κόρη και τα ανίψια της, η περσινή χρονιά χάρισε στη Χριστίνα μια δυναμική που θα την πάει πολύ πέρα από το 2019.


xristina_dalla

Stretch φόρεμα, STELIOS KOUDOUNARIS. Σκουλαρίκια, KESSARIS. 

 

Έχω περάσει πραγματικά πολύ όμορφα παιδικά χρόνια και θυμάμαι πάντα την εποχή των γιορτών, διότι η μητέρα μου ήθελε να γιορτάζουμε ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα και την αλλαγή του χρόνου. Από όταν πέθανε, το 2002, αναπολώ τις μεγάλες οικογενειακές γιορτές, αλλά νομίζω ότι με τις αδερφές μου καταφέρνουμε να αναπαράγουμε εκείνη την εορταστική ατμόσφαιρα, μαζί με τα παιδιά μας πλέον.

 

Το 2018, λόγω πολλής δουλειάς και αντίξοων επαγγελματικών συνθηκών, συνειδητοποίησα περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά πόσο πρέπει να πιστεύω στους αξιόλογους ανθρώπους που έχω δίπλα μου. Υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον, αλλά και επιμένοντας μπορούμε να πετύχουμε πολλά και σημαντικά. Όσο περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι δεν θα κατάφερνα τίποτα μόνη μου, σημασία έχει η ομάδα, η συνεργασία και η στήριξη της οικογένειας και των φίλων.

 

Επίσης, το 2018 μου επιβεβαίωσε, ευτυχώς, ότι η αριστεία και η εντιμότητα πάντα υπερτερούν, παρά τον φθόνο και την κακοήθεια.

 

Πέρυσι έχασα πολύ προσωπικό χρόνο, ξεκούραση και τη μία από τις (ευτυχώς τέσσερις) εκδηλώσεις του σχολείου της κόρης μου Διώνης, διότι έπρεπε εκείνο το πρωινό του Ιουνίου να παρευρίσκομαι σε σημαντικές επαγγελματικές συναντήσεις.

 

Κέρδισα, όμως, πάρα πολλά. Το 2018, χάρη στην αδερφή μου, μετακόμισα σε ένα όμορφο διαμέρισμα με θέα στην Ακρόπολη. Επίσης, θαύμασα την κόρη μου σε ηλικία 9 ετών να παίζει Τολστόι στο θέατρο και το καλοκαίρι να κάνει καταδύσεις!

 

Σε επαγγελματικό επίπεδο, εκδώσαμε το συλλογικό βιβλίο "Οι Εξαρτήσεις", από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, ξεκινήσαμε ένα νέο μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις Νευροεπιστήμες, όπου είχα την τιμή να είμαι υπεύθυνη του μαθήματος της Νευροψυχοφαρμακολογίας, έκανα μεταξύ άλλων μια ομιλία για τις διαφορές μεταξύ ανδρικού και γυναικείου εγκεφάλου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, και την παρουσίαση των βιβλίων "Οι Εξαρτήσεις" και "Η Βιολογία της Ομοφυλοφιλίας". Επίσης, είχα και μια ιδιαίτερη εμπειρία, πολύ θετική, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού, όπου με άλλες συναδέλφους συζητήσαμε με τους μαθητές για τον εγκέφαλο, τη μνήμη και την εξάρτηση. Τον Σεπτέμβριο του 2018 είχα την τιμή να εκλεγώ αναπληρώτρια καθηγήτρια Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, λαμβάνοντας την υποστήριξη και ψήφο πολλών εκλεκτών συναδέλφων, γεγονός που μου έδωσε μεγάλη χαρά και ικανοποίηση.

 

Θεωρώ ότι το 2018 κέρδισα κυρίως δύναμη και ακόμα περισσότερη πίστη στη δουλειά μου, καθώς και περισσότερη όρεξη για δημιουργία και καθοδήγηση των φοιτητών μου.

 

Ποτέ δεν πίστεψα σε θαύματα, ακόμα και όταν τα χρειαζόμουν πραγματικά. Πάντα πίστευα, όμως, στην καλή μου τύχη σε συνδυασμό με τη σκληρή δουλειά, τη συνεργασία και τη συνεχή προσπάθεια σε όλους του τομείς, τόσο τους επαγγελματικούς, όσο και τους προσωπικούς. Κάτι σαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει», όπως πάντα έλεγε ο πατέρας μας σ’ εμένα και τις αδερφές μου καθώς μεγαλώναμε.

 

O πατέρας μου αντιμετώπισε και τις τρεις κόρες του όπως θα το έκανε αν είχε γιους, και μας παρότρυνε να ακολουθήσουμε την καριέρα που μας ταιριάζει χωρίς όριο, στοχεύοντας πάντα ψηλά. Εξάλλου, μεγαλώνοντας είχαμε ως πρότυπο τη μητέρα μου, η οποία ήταν επιτυχημένη νομικός-βιοηθικός, αλλά και τις συναδέλφους της, τις νονές μας, τις γιαγιάδες και τις θείες μας, οι οποίες ήταν όλες δυναμικές γυναίκες.

 

Όλα τα πέτυχα με πολλή δουλειά. Θυμάμαι ότι ήταν Χριστούγεννα του 2005 όταν έγραφα την πρόταση για την υποτροφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Marie Curie», με θέμα την κατάθλιψη στις γυναίκες και τον ρόλο της νευρογένεσης. Πολλοί μου είπαν ότι χάνω τον χρόνο μου και ότι έχω ελάχιστες πιθανότητες να τη λάβω λόγω μεγάλου ανταγωνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά τα κατάφερα.

 

Για τη νέα χρονιά θέλω περισσότερο χρόνο με την κόρη μου και τους ανθρώπους που αγαπάω, αλλά και για γυμναστική, όπως yoga, κολύμπι και σκι. Επίσης, το 2019 σκοπεύω να κρατήσω λίγο χρόνο για καταδύσεις, μουσεία, θέατρο, σινεμά και τουρισμό.

 

Σκέφτομαι τον εαυτό μου πέρυσι τέτοια εποχή και δεν πιστεύω πώς τελικά τα έβγαλα πέρα και εκπλήρωσα τόσους δύσκολους στόχους, επαγγελματικούς και προσωπικούς, νιώθοντας πλέον λιγότερο κουρασμένη, λιγότερο πιεσμένη και πιο χαρούμενη και δυνατή.

 

Από το 2018 δεν θα ξεχάσω το κατάμεστο αμφιθέατρο στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, τον Μάρτιο, αλλά και την επετειακή εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη των βραβείων της L’Oréal-Unesco για τις γυναίκες επιστήμονες στην Ελλάδα, βραβείο που είχα λάβει το 2008 για την έρευνά μου στις διαφορές του φύλου στην Ψυχοφαρμακολογία. Επίσης, κρατάω τις απίθανες εικόνες από ένα μοναδικό ταξίδι στη Νέα Ορλεάνη και στη Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Η εικόνα, όμως, που με συντροφεύει, τώρα που μπήκε ο χειμώνας, είναι η θέα από το καταδυτικό κέντρο της Αμοργού, στην Αιγιάλη, με την κόρη μου να κάνει βουτιές.

 

cover_story

Από αριστερά: Η Μαρίνα Κουταρέλλη με φόρεμα TWINSET, σκουλαρίκια με διαμάντια KESSARIS και ρολόι GARMIN fenix 5S Plus. Η Γιούλικα Σκαφιδά με φόρεμα VASIA TZOTZOPOULOU, Passion Alley, και σκουλαρίκια KESSARIS. Η Χριστίνα Δάλλα με φόρεμα STELIOS KOUDOUNARIS.

 

Φωτογραφίες: ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Fashion Editor: ΣΙΣΣΥ ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ

Make up: ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΛΤΑΝΗ (D-TALES)

Hair: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΚΚΑΣ

Βοηθός styling: ΜΥΡΤΩ ΜΑΡΓΑΡΗ

 

Δείτε εδώ το instafeed του gynaikamagazine.gr

Κείμενο: Ελένη Παπαϊωάννου

Tags: